II CZ 25/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 25/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Maria Grzelka

w sprawie z powództwa J.W.

przeciwko S.W.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 maja 2007 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód J.W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z

dnia 12 grudnia 2006 r., którym oddalona została jego apelacja od wyroku Sądu

Rejonowego w K. z dnia 28 lipca 2006 r., oddalającego powództwo wytoczone

przeciwko S.W. o zasądzenie kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego

za doznaną krzywdę, spowodowaną opublikowaniem artykułu prasowego, którego

inicjatorką była pozwana. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy

w K. odrzucił skargę kasacyjną, albowiem uznał, że skarga nie przysługuje,

ponieważ wniesiona została w sprawie o prawa majątkowe, w której wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł (art. 398 2 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu na wymienione postanowienie powód zarzucił, że jest ono

niezasadne

i postanowienie

to

jest

„totalnym

nieporozumieniem”.

Wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

m.in. w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia

jest niższa niż 50.000 zł.

Nie ulega wątpliwości, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie,

w której wniesione zostało rozpoznawane zażalenie, jest niższa niż 50.000 zł.

Pozostaje jedynie do rozważenia czy sprawa o zasądzenie zadośćuczynienia

pieniężnego za doznaną krzywdę, spowodowaną naruszeniem dobra osobistego

(art. 448 k.c.), jest sprawą o prawa majątkowe w rozumieniu art. 398 2 § 1 k.p.c.

Już w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 1985 r., III CZP

27/05, stanowiącej zasadę prawną (OSNCP 1985, nr 12, poz. 185), Sąd Najwyższy

uznał, że właściwość rzeczowa sądu w sprawie o zasądzenie odpowiedniej sumy

pieniężnej na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża od sprawcy umyślnego

naruszenia dóbr osobistych na podstawie art. 448 k.c. jest – ze względu na to,

że jest to sprawa o prawa majątkowe (art. 17 pkt 4 k.p.c.) – uzależniona od wartości

przedmiotu sporu. Pogląd ten, w odniesieniu do sprawy o zadośćuczynienie

pieniężne, dochodzone na podstawie art. 448 k.c. w obowiązującym obecnie

brzmieniu, Sąd Najwyższy podtrzymał w uchwale z dnia 5 października 2006 r.,

I PZP 3/06 (LEX nr 194338).

W przepisach kodeksu postępowania cywilnego pojęcie „sprawy o prawa

majątkowe” ma jednolite znaczenie. Pojęcie to użyte w art. 17 pkt 4 trzeba

rozumieć tak samo jak użyte w art. 3982 § 1 k.p.c. Nie miał co do tego wątpliwości

Sąd Najwyższy stwierdzając w postanowieniu z dnia 18 marca 2004 r., III CZ 8/04

(niepubl.), że sprawa o zadośćuczynienie za szkodę wyrządzoną czynem

niedozwolonym jest sprawą o prawa majątkowe w rozumieniu nie obowiązującego

już art. 3921 § 1 k.p.c., którego odpowiednikiem jest obecnie art. 398 2 § 1 k.p.c.

i przyjmując w postanowieniu z dnia 27 września 2005 r., V CZ 106/05 (nie publ.),

że roszczenie o zadośćuczynienie przewidziane w art. 448 k.c. jest roszczeniem

o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c.

Podzielając ten ostatni pogląd należy uznać, że odrzucenie przez Sąd

Okręgowy skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej nastąpiło bez naruszenia prawa

(art. 3982 § 1 i art. 3986 § 2 k.p.c.).

Ponieważ zażalenie okazało się niezasadne, Sąd Najwyższy na podstawie

art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.