II CZ 24/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 24/07

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku K. S.

przy uczestnictwie H. S.

o podział majątku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 5 kwietnia 2007 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 24 stycznia 2007 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

uczestnika postępowania H. S. motywując, że skarżący zgłosił wniosek o przyjęcie

tej skargi do rozpoznania jednakże pominął wymóg uzasadnienia wniosku. Nie

może być – zdaniem Sądu Okręgowego – wystarczające stwierdzenie, iż wniosek o

rozpoznanie skargi kasacyjnej jest oczywiście uzasadniony.

W złożonym zażaleniu uczest. postęp. H. S. wnosił o uchylenie

zaskarżonego postanowienia dowodząc, że w skardze kasacyjnej dochował –

w stopniu niezbędnym wymaganiom określonym w art. 3984 § 1 pkt 3 w zw. z art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Okręgowy – zdaniem skarżącego – dokonując

merytorycznej oceny okoliczności mających wypełnić treść przesłanki określonej

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przekroczył uprawnienia, bowiem kwestia ta należąca do

tzw. przedsądu podlega ocenie Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 3986 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu

niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą

wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę której braków nie

usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną.

Wniesienie środka zaskarżenia (odwoławczego), nawet niedopuszczalnego,

powoduje wszczęcie postępowania w celu stwierdzenia zachowania wszystkich

wymaganych przez prawo procesowe przesłanek dopuszczalności złożonego

środka. Obowiązek ten spoczywa przede wszystkim – jak wynika z treści

powołanego przepisu art. 3986 § 2 k.p.c. na sądzie, który wydał zaskarżone

orzeczenie. Oczywistym jest, że dokonując wymaganych przez ustawę czynności

Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie nie bada i nie rozpoznaje merytorycznie

złożonego środka zaskarżenia (odwoławczego), a więc nie dokonuje kontroli

zasadności i legalności swojego orzeczenia. Skarżący w wypełnieniu wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. dowodził –

w uzasadnieniu złożonego aktu zaskarżenia – że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona.

Dowodzona

cecha

oczywistości

wywiedziona

została

przez

skarżącego z wadliwości i nieprawidłowości, które – w jego ocenie zaistniały w toku

postępowania i ferowania zaskarżonego orzeczenia. W tych okolicznościach

aprobata dla zaskarżonego postanowienia mogłaby być sprzeczna ze skutkiem tzw.

autoprekluzji, tj. związania sądu, który rozpoznawał sprawę własnym orzeczeniem.

W dążeniu do zapobieżenia łamania reguły nieoceniania własnych rozstrzygnięć

istnieją – w okolicznościach tej sprawy - podstawy do wyrażenia oceny przez Sąd

Najwyższy co do spełnienia przez skarżącego wymagania przewidzianego w art.

3984 § 1 pkt

3 w zw. z art. 3989 § 1 k.p.c., które będzie weryfikowane

po ewentualnym przedstawieniu akt sprawy ze złożonym środkiem zaskarżenia.

Z tej przyczyny zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu (art. 394 1 § 3 i 39815

§ 1 zdanie pierwsze k.p.c.).