II CZ 23/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 23/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi J. S.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Okręgowego w P.

z dnia 1 kwietnia 2004r., wydanym

w sprawie z powództwa A. D. i L. D.

przeciwko J. S. i R. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 maja 2011 r.,

zażalenia pozwanego J. S.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 listopada 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok

Sądu Okręgowego w P. z dnia 18 maja 2010 r., wobec stwierdzenia nieważności

postępowania w następstwie rozpoznania sprawy ze skargi o wznowienie

postępowania przez sąd niewłaściwy, zniósł postępowanie w zakresie dotkniętym

nieważnością począwszy od rozprawy z dnia 24 lutego 2009 r. i odrzucił skargę

pozwanego o wznowienie postępowania oraz orzekł o kosztach postępowania.

Pozwany J. S. zaskarżył zażaleniem postanowienie Sądu Apelacyjnego w

całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść

orzeczenia tj. art. 386 § 2 w zw. z art. 354 k.p.c. przez uchylenie wyroku wobec

nieważności postępowania z przyczyn innych, niż skutkujące odrzuceniem pozwu w

formie postanowienia, a nie wyroku i nieprzekazanie sprawy sądowi właściwemu do

ponownego rozpoznania, przez co strona pozwana pozbawiona została możności

obrony swoich praw skutkujące nieważnością postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.).

Zarzucił naruszenie art. 412 § 2 k.p.c. przez rozpoznanie merytoryczne skargi o

wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym i jej odrzucenie, tym samym

pozbawienie pozwanego możności obrony swoich praw skutkujące nieważnością

postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.). Skarżący zarzucił również błąd w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że

pomiędzy przestępstwem stwierdzonym prawomocnym wyrokiem karnym wydanym

przez Sąd Okręgowy w P., a wyrokiem wydanym w postępowaniu cywilnym nie

zachodzi związek przyczynowy.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od powodów

na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nadanie zaskarżonemu orzeczeniu formy postanowienia zamiast wyroku,

nawet przy założeniu trafności poglądu, jaki w tej kwestii prezentuje skarżący nie

jest samo przez się uchybieniem procesowym mającym wpływ na wynik sprawy

i w sytuacji, gdy nie doszło nadto do pogwałcenia przepisów, z naruszeniem

których ustawa wiąże skutek nieważności postępowania, nie może wywołać takiego

skutku. Bezpodstawne są więc zarzuty zażalenia w tym zakresie.

Nieuzasadniony

jest

także

zarzut

naruszenia

§

k.p.c.,

przez nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu,

który od początku był niewłaściwy do rozpoznania skargi o wznowienie

postępowania. Prawidłowo Sąd Apelacyjny, zgodnie ze swoją właściwością

rozpoznał skargę po uchyleniu wyroku Sądu Okręgowego, co nie pozbawiło

skarżącego możliwości poddania zapadłego w nim postanowienia kontroli, czemu

służy wniesione zażalenie.

Zgodnie z art. 374 k.p.c. sąd drugiej instancji może rozpoznać sprawę na

posiedzeniu niejawnym, jeżeli zachodzi nieważność postępowania, a na podstawie

art. 410 § 1 k.p.c. może też na posiedzeniu niejawnym odrzucić skargę

o wznowienie postępowania. Niewadliwe postępowanie Sądu Apelacyjnego w tym

względzie nie może więc stanowić podstawy do formułowania zarzutu nieważności

postępowania.

Oczywiście nietrafne jest twierdzenie skarżącego, iż Sąd ten rozpoznał

wniesioną

skargę merytorycznie, podczas gdy przedmiotem jego oceny była

jedynie jej dopuszczalność. Brak możliwości popierania przez skarżącego w tym

postępowaniu jego twierdzeń odnośnie do zasadności skargi, który nie był

wynikiem uchybienia przez Sąd Apelacyjny przepisom postępowania nie może

zatem uzasadniać zarzutu pozbawienia go prawa do obrony swoich praw,

skutkującego nieważnością postępowania.

Nie może odnieść skutku polemika skarżącego z oceną Sądu Apelacyjnego

odnośnie do braku związku między uzyskaniem zaskarżonego skargą wyroku

a popełnionym przez powoda przestępstwem oszustwa, która nie została poparta

zdatną do jej podważenia argumentacją.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w zw. z art. 39814

k.p.c).