II CZ 214/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 214/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa E. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością we W.

przeciwko P. G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 kwietnia 2011 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 26 listopada 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje wniosek

o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięciu o kosztach Sądowi

Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 26 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił wniosek

powódki o uzupełnienie wyroku tego Sądu z 29 października 2010 r., co do

rozstrzygnięcia

o

kosztach

postępowania

odwoławczego,

bowiem

uznał,

że powódka nie złożyła skutecznie wniosku o zasądzenie na jej rzecz kosztów

postępowania. Wniosek taki został przez powódkę zgłoszony w odpowiedzi na

apelację, która została zwrócona z uwagi na braki formalne. Do ponownego

złożenia tego pisma doszło po upływie terminu określonego w art. 372 k.p.c.,

a zatem było ono bezskuteczne, również w zakresie wniosku o zasądzenie kosztów

postępowania.

W zażaleniu na postanowienie z 26 listopada 2010 r. powódka zarzuciła,

że zostało ono wydane z naruszeniem: art. 372 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z

art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oraz art. 217 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2

k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c., a także art. 351 § 1 k.p.c., przez bezpodstawne przyjęcie

w okolicznościach sprawy, że pismo wniesione po ustawowym terminie dla

odpowiedzi na apelację powinno być traktowane jak odpowiedź na apelację, nie

zaś jak zwykłe pismo złożone w toku postępowania, wywierające skutek w zakresie

wniosku o przyznanie kosztów postępowania. Skarżąca wniosła o zmianę

zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania

apelacyjnego oraz przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne.

Wniosek o przyznanie kosztów postępowania, o którym mowa w art. 109 § 1

zd. 1 k.p.c., powinien zostać złożony do zamknięcia rozprawy bezpośrednio

poprzedzającej wydanie orzeczenia. Ustawa nie zastrzega dla niego dodatkowych

wymagań formalnych, a zatem może być złożony zarówno w dowolnym piśmie

procesowym, jak również ustnie do protokołu rozprawy. Odpowiedź na apelację,

złożona stosownie do art. 372 k.p.c. jest pismem, w którym strona może zawrzeć

ten wniosek, co nie wyklucza możliwości zgłoszenia wniosku o zasądzenie kosztów

również w inny sposób. Należy też zauważyć, że ustawowy termin do wniesienia

odpowiedzi na apelację nie wyklucza wniesienia po jego upływie innych pism

prezentujących stanowisko strony w sprawie czy, prezentowania przez nią swoich

racji ustnie, na rozprawie. W konsekwencji, pismo odpowiadające treścią

odpowiedzi na apelację, wniesione po terminie określonym w art. 372 k.p.c.,

powinno być traktowane jak zwykłe pismo złożone w toku postępowania, zaś

zawarty w nim wniosek o przyznanie kosztów postępowania czyni zadość

wymaganiom art. 109 § 1 zd. 1 k.p.c.

Ponieważ zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem

przepisów prawa procesowego, z uwagi na treść art. 398 16 k.p.c. w zw. z art. 3941

§ 3 k.p.c. nie zachodzą przesłanki do orzeczenia co do istoty sprawy.

Z tych powodów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

orzeczono

jak

w

postanowieniu,

pozostawiając

Sądowi

Okręgowemu

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego (art. 108 § 2 k.p.c.).