II CZ 213/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 213/10

..

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. W.

przy uczestnictwie Z. W.

o podział majątku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 kwietnia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 19 października 2010 r.,

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 października 2010 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił

skargę kasacyjną wnioskodawczyni J. W. wniesioną od postanowienia tego Sądu z

dnia 18 czerwca 2010 r. oddalającego apelację wnioskodawczyni od postanowienia

Sądu pierwszej instancji w przedmiocie podziału majątku wspólnego.

W

uzasadnieniu

postanowienia

Sąd

Okręgowy

podniósł,

że

wnioskodawczyni wskazała wprawdzie w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu

zaskarżenia w wysokości 157.466 złotych ale miarodajna jest jedynie wartość

przedmiotu podlegającego rzeczywistemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Wartość tę

oznaczyła wnioskodawczyni w apelacji na kwotę 41.438 złotych. W związku z tym

rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie przekracza

pułapu wyznaczonego w art. 5191 § 1 k.p.c. Dlatego Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienia wnioskodawczyni zarzuciła, że wartość

przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną stanowi cała wartość przedmiotu

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uczestnik postępowania o podział majątku wspólnego wnosząc skargę

kasacyjną powinien podać w niej, zgodnie z art. 398 4 § 2 k.p.c. w związku z art. 13

§ 2 k.p.c., wartość przedmiotu zaskarżenia. Wskazana wartość przedmiotu

zaskarżenia nie jest jednak wiążąca dla sądu drugiej instancji, ani dla Sądu

Najwyższego. Mogą one poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy

z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (postanowienie Sądu

Najwyższego: z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, nie publ., z 21 listopada 2001 r.,

I CZ 152/01, LEX nr 54322, i z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004,

nr 1, poz. 11).

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem

w sprawach o podział majątku wspólnego, podobnie jak w innym tzw. sprawach

działowych, wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość konkretnego interesu,

np. rzeczy lub praw, których objęcie lub nieobjęcie podziałem skarżący kwestionuje

(por. powoływane już postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r.,

III CZ 98/02). Z reguły wartość ta nie przekracza – nawet gdy orzeczenie

zakwestionowano

w

całości

–

wartości

udziału

skarżącego

uczestnika

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, LEX

nr 54494, oraz z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60).

W sytuacjach wyjątkowych, gdy skarżący podważa - co w sprawie nie miało

miejsca - zasadę podziału majątku bądź też zaskarża rozstrzygnięcie w zakresie,

w jakim dotyczy ono roszczeń z tytułu posiadania wspólnych rzeczy lub z tytułu

zwrotu pożytków ewentualnie rozliczenia nakładów w wysokości przekraczającej

wartość przypadającego udziału, wartość przedmiotu zaskarżenia może być od

niego wyższa (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada

2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11 oraz powołane postanowienie

z dnia 21 stycznia 2003 r.).

Ponieważ skarżąca nie podważała w skardze kasacyjnej samej zasady

podziału, bezpodstawnie wskazała jako wartość przedmiotu zaskarżenia wartość

całego majątku byłych małżonków objętego podziałem. Wobec tego Sąd

odwoławczy prawidłowo w wyniku przeprowadzonej kontroli przyjął, że wartość

przedmiotu zaskarżenia stanowi co najwyżej, wskazana jako wartość przedmiotu

zaskarżenia w apelacji, wartość zasądzonej od wnioskodawczyni dopłaty.

Potwierdza to również treść skargi kasacyjnej, w której wnioskodawczyni

kwestionuje nieuwzględnienie jej wniosku o ustalenie nierównych udziałów

w majątku wspólnym oraz sposób rozłożenia na raty dopłaty zasądzonej w kwocie

41.438 złotych.

Zgodnie z art. 5191 § 2 k.p.c. w sprawach o podział majątku małżeńskiego

po ustaniu wspólności majątkowej o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje

wartość przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli wartość ta jest niższa niż sto pięćdziesiąt

tysięcy złotych, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.

Z tego względu Sąd Najwyższy, orzekł jak w sentencji na podstawie do art.

39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.