II CZ 211/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 211/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku Zakładu Hotelarsko - Gastronomicznego N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przy uczestnictwie Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów

Muzycznych i Słowno Muzycznych S. w W.

oraz Związku Stowarzyszeń Artystów Wykonawców S. w W.

o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 kwietnia 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 3 września 2010 r.,

oddala zażalenie i zasądza od wnioskodawcy na rzecz

Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych

i Słowno Muzycznych S. w W. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia)

tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wnioskodawca Zakład Hotelarsko – Gastronomiczny N. Spółka, z o.o.

zaskarżył zażaleniem postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 września

2010 r. odrzucające jako niedopuszczalną skargę kasacyjną od postanowienia tego

Sądu z dnia 21 maja 2010 r., oddalającego wniosek skarżącego o wyrażenie zgody

na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego.

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca podniósł, że nowelizacja

postępowania depozytowego, dokonana ustawą z dnia 18 października 2006 r.

o likwidacji niepodjętych depozytów potwierdza, że zamiarem ustawodawcy było

wyraźne wykluczenie z zakresu spraw kasacyjnych postępowań o likwidację

niepodjętych depozytów. W związku z tym nieaktualny jest pogląd, iż w odniesieniu

do spraw depozytowych skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Wniósł o zmianę

zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do postępowania przed Sądem

Najwyższym

w

przedmiocie

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi

II instancji do ponownego rozpoznania, a nadto wniósł o zasądzenie zwrotu

kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dopuszczalność skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie podlega ocenie na

podstawie art. 5191 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna

w postępowaniu nieprocesowym przysługuje od wydanego przez sąd drugiej

instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie

odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania, kończących postępowanie

w sprawie – w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego,

z wyłączeniami wynikającymi z art. 5191 § 4 k.p.c. W pozostałych sprawach

rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym (z zakresu prawa rodzinnego

i opiekuńczego oraz w postępowaniu rejestrowym) skarga przysługuje jedynie

w przypadkach wyraźnie wymienionych w § 2 i 3 tego artykułu.

Sprawa o wyrażenie zgody na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu

sądowego, będącego instytucją prawa zobowiązaniowego (art. 467 i nast. k.c.) nie

należy do żadnej z kategorii wymienionych spraw, w których dopuszczalna jest

skarga kasacyjna. W świetle przytoczonych zasad bez znaczenia dla oceny

zasadności

zażalenia

pozostaje

podnoszony

w

nim

fakt

wyłączenia

dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach dotyczących likwidacji niepodjętych

depozytów w dodanym do art. 5191 § 4 jego pkt 5. Zmiana ta, dokonana ustawą

z dnia 18 października 2006 r. była następstwem uznania (w związku z wyrokiem

Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2004 r. K.22/03), że postępowanie

w zakresie likwidacji depozytów ma za przedmiot odjęcie własności, należy więc

do prawa rzeczowego, zatem do wyłączenia w tych sprawach skargi kasacyjnej

niezbędne jest dodatkowe, wyraźne unormowanie.

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu (art. 3941 § 3 w zw. z art.

39814 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c.

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.