II CZ 21/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 21/07

POSTANOWIENIE

Dnia 28 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi pozwanych J. S. i M. Ł.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 4 lipca 2006 r.,

wydanym w sprawie z powództwa T. K.

przeciwko J. S. i M. Ł.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej A. Spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. w upadłości

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2007 r.,

zażalenia skarżących - pozwanych

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 października 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. Sąd

Apelacyjny odrzucił skargę pozwanych J. S. oraz M. Ł. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 4 lipca 2006 r.

W zażaleniu skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący

zarzucili

zaskarżonemu

postanowieniu

Sądu

Apelacyjnego

naruszenie art. 410 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, iż skarga nie została oparta na

ustawowej podstawie. Zaznaczyli, że art. 410 § 1 k.p.c. nie uprawnia Sądu do

badania zasadności skargi o wznowienie postępowania, co znajduje potwierdzenie

w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 1996 r. I PKN 9/96,

OSNP 11/1997, poz. 196 oraz z dnia 24 marca 1998 r., I PKN 97/98, OSNP 9/1999

poz. 308. Wskazali również na pozbawienie ich możliwości obrony swoich praw,

gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym,

z pominięciem wnioskowanego dowodu.

Dominującym w orzecznictwie jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy

wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, iż skarga opiera się na

ustawowej podstawie wznowienia (por. postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2006 r.

I CZ 103/06, niepubl., z dnia 27 października 2006 r., I CZ 43/06, niepubl., z dnia

25 października 2006 r., III CZ 65/06, niepubl., z dnia 18 maja 2006 r., IV CZ 36/06,

niepubl., z dnia 24 czerwca 2005 r., V CZ 70/05, niepubl., z dnia 15 czerwca

2005 r., IV CZ 50/05, niepubl). Jeżeli zatem już z samego uzasadnienia skargi

wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, to taka skarga jako nie oparta na

ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.).

Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły taką

ustawową podstawę, np. czy nowe dowody są istotnie nowe, czy podane w skardze

okoliczności wskazują na nieważność postępowania. Dopiero gdyby to wstępne

badanie dało dla skarżącego wynik pozytywny, należałoby wyznaczyć rozprawę,

w przeciwnym

zaś

wypadku

należy

postanowieniem

skargę

odrzucić.

Sąd Apelacyjny, był więc uprawniony do weryfikacji twierdzeń

skarżących

zawartych w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania pod kątem

dopuszczalności wznowienia. Ustawodawca wyraźnie przewidział, iż taka decyzja

procesowa sądu może być wydana na posiedzeniu niejawnym (art. 410 § 1 k.p.c.

in fine), trudno więc tu dopatrzyć się podnoszonego przez skarżących pozbawienia

możliwości obrony swoich praw.

Skarżący zarzucili również naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez przyjęcie,

iż dowody powołane jako podstawa skargi o wznowienie istniały już na etapie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Upatrywali dopuszczalność

skargi o wznowienie postępowania, wykryciem środków dowodowych w postaci

pisma z ZUS z dnia 12.07.2006 r. oraz listy płac P.P.H. A. sp. z o.o. za miesiąc

czerwiec i lipiec 2002 r. Podkreślali, że nie mogli powołać dowodów we

wcześniejszym postępowaniu.

Argumentacja skarżących nie jest trafna. Można żądać wznowienia

postępowania w razie późniejszego wykrycia takich środków dowodowych, które

mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać

w poprzednim postępowaniu. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

10 lutego 1999 r., II CKN 807/98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 października

1999 r., II CKN 517/98, niepubl., postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1312/00, niepubl., oraz z dnia 20 października 2005 r.,

IV CZ 98/05, niepubl.). Wskazane przez skarżących pismo z ZUS z dnia

12.07.2006 r. dotyczy okoliczności, iż PPH A. sp. z o.o. dokonała w dniu

10.07.2002 r. wpłaty składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz

Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy. Z uwagi na to, iż wskazane

dokumenty dotyczą okoliczności, które zaistniały w 2002 r., należy zgodzić się

z Sądem Apelacyjnym, że istniała obiektywna możliwość powołania ich w toku

wcześniejszego postępowania, chociażby w trybie art. 187 § 2 pkt 4 k.p.c.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c.).

jz