II CZ 21/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 21/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Kazimierz Zawada

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku "M." Spółki Jawnej – G.K., P.M., J.S.

przy uczestnictwie Syndyka Masy Upadłości "M." Spółki Jawnej – G.K., P.M., J.S.

o ogłoszenie upadłości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2006 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 2 stycznia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawcy „M." spółki jawnej G.K., P.M., J.S., uznając ją za

niedopuszczalną.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca zarzucił naruszenie

art. 370 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze

poprzez jego niezastosowanie i wniósł o uchylenie tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przy ocenie dopuszczalności skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie

należy w pierwszej kolejności odwołać się do treści art. 536 Prawa upadłościowego

i naprawczego. Przepis ten stwierdza, że w sprawach, w których ogłoszono

upadłość przed wejściem w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Bezspornym jest, że taka sytuacja miała miejsce w postępowaniu, którego dotyczy

zażalenie

wnioskodawcy.

Sąd

Okręgowy

podkreślił

trafnie,

że

przepisy

Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo

upadłościowe przewidywały możliwość wniesienia kasacji jedynie od orzeczeń

wymienionych w art. 17 § 3 tej ustawy. W świetle tego przepisu nie było

dopuszczalne wniesienie kasacji od orzeczeń, których przedmiotem było umorzenie

niespłaconych zobowiązań upadłego, a Prawo upadłościowe możliwości tego

rodzaju

rozstrzygnięć

wydawanych

przez

Sąd

prowadzący

postępowanie

upadłościowe nie przewidywało.

Nie sposób też podzielić oceny skarżącego, że za dopuszczalnością skargi

kasacyjnej miałoby przemawiać brzmienie art. 369 Prawa upadłościowego

i naprawczego, które jego zdaniem wskazuje, że postanowienie o umorzeniu

zobowiązań upadłego, niezaspokojonych w postępowaniu upadłościowym, zapada

po zakończeniu postępowania upadłościowego. Zakończenie zatem postępowania

wszczętego pod rządem wcześniej obowiązujących przepisów nie sprzeciwia się

możliwości zastosowania art. 369 Prawa upadłościowego i naprawczego do

rozpoznania wniosku upadłego w tym zakresie. Tego rodzaju pogląd nie znajduje

uzasadnienia, bowiem art. 369 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi,

że o umorzeniu w całości lub w części zobowiązań upadłego Sąd orzeka

w postanowieniu o zakończeniu postępowania upadłościowego, na wniosek

upadłego. Tego rodzaju wniosek powinien być zatem zgłoszony w toku

postępowania upadłościowego, a orzekanie o nim jest związane z wynikiem

postępowania upadłościowego. Brak jest więc podstaw dla przyjęcia stanowiska,

że rozstrzyganie o wniosku o umorzenie zobowiązań upadłego i zakończeniu

postępowania upadłościowego może podlegać odrębnej regulacji. Z przyczyn wyżej

wskazanych za dopuszczalnością wniesionej skargi kasacyjnej nie mogło

przemawiać brzmienie art. 370 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego.

Dlatego też zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało

oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c.