II CZ 21/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 21/05

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Gerard Bieniek

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa M. A.

przeciwko Agencji Reklamowej J.(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2005 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn.

akt I ACa (…),

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny, postanowieniem z dnia 9 grudnia 2004 r., odrzucił apelację

powódki M. A., stwierdzając że została ona wniesiona przez osobę nieuprawnioną do jej

sporządzenia. Skarżąca w zażaleniu z dnia 5 stycznia 2005 r. wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Sąd Apelacyjny, badając dopuszczalność apelacji, wezwał pełnomocnika powódki

do złożenia oświadczenia, czy nie pozostawał on w stosunku pracy w dacie złożenia

apelacji i czy w takim stosunku dalej nie pozostaje. Pełnomocnik powódki oświadczył, że

w momencie złożenia pozwu nie pozostawał w stosunku pracy, natomiast obecnie

pozostaje w stosunku pracy. Nie oświadczył natomiast, czy pozostawał w stosunku

pracy w momencie wnoszenia apelacji. W takiej sytuacji trafnie Sąd Apelacyjny przyjął,

że skoro braki apelacji nie zostały usunięte w wyznaczony przez Sąd terminie, to

zgodnie z art. 373 k.p.c. dotknięta jest ona brakiem uzasadniającym jej odrzucenie.

Wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniu zażalenia, wymóg aby radca prawny,

świadczący pomoc prawną osobom fizycznym, nie pozostawał w stosunku pracy, nie

może być ograniczony tylko do pozostawania w stosunku pracy ze zleceniodawcą usług

prawnych. Jak wynika z przepisu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach

prawnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.), radca prawny może

świadczyć pomoc prawną osobom fizycznym tylko w ramach wykonywania zawodu w

kancelarii radcy prawnego lub w spółkach, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, bez

jednoczesnego pozostawania w stosunku pracy. Tak sformułowany przepis wyklucza

świadczenie pomocy prawnej osobie fizycznej przez radcę prawnego, który pozostaje w

stosunku pracy z jakimkolwiek podmiotem. Wykładnia literalna i funkcjonalna tego

przepisu wskazuje, że brak podstaw do ograniczenia kręgu osób, u których radca jest

zatrudniony. Chodzi tu o zakaz pozostawania w stosunku pracy, szeroko rozumianym co

podkreśla art. 8 ust. 5 powołanej ustawy, z każdym pracodawcą. W szczególności nie

można ograniczać tego stosunku pracy tylko do stosunku ze zlecającym usługę prawną.

Pomijając już inne względy, takie rozumienie tego przepisu praktycznie wykluczyłoby

jego stosowanie, gdyż do niezwykle rzadkich sytuacji należy, aby osoba fizyczna która

zleca radcy prawnemu wykonanie usługi prawnej, jednocześnie zatrudniała go u siebie.

Natomiast w razie zatrudnienia radcy byłby on zobowiązany do świadczenia pomocy

prawnej w ramach tego stosunku i niepotrzebne byłoby dodatkowe zlecanie

wykonywania przez niego usług prawnych.

Jeżeli, co podkreślił Sąd Apelacyjny zakaz pozostawania w stosunku zatrudnienia

z kimkolwiek przez radcę prawnego, który świadczy usługi prawne osobie fizycznej,

obowiązuje, na każdym etapie postępowania sądowego, a powódka w zakreślonym

terminie, nie wykazała, że jej pełnomocnik nie pozostawał w stosunku pracy w chwili

wnoszenia

apelacji,

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego

zawarte

w

zaskarżonym

postanowieniu, nie budzi wątpliwości.

Skoro zarzuty podniesione w zażaleniu powódki okazały się nieusprawiedliwione,

Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. i w

związku z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98),

oddalił zażalenie.