II CZ 208/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 208/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej "P. 27"

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "N."

o nakazanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 kwietnia 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie o kosztach

zawarte w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 8 września 2011 r.,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza na rzecz powódki od pozwanej kwotę 120

(sto dwadzieścia)

złotych

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

tytułem

zwrotu

kosztów

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy zasądził od pozwanej

Spółdzielni Mieszkaniowej „N." na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej P. 27

kwotę sześciuset złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. W ocenie

Sądu Okręgowego, wobec cofnięcia pozwu przez powódkę wskutek zaspokojenia

roszczenia przez stronę pozwaną w toku procesu, należało pozwaną uznać za

stronę przegrywającą postępowanie apelacyjne i obciążyć ją obowiązkiem zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu.

W zażaleniu od powyższego postanowienia pozwana zarzuciła naruszenie

przepisów postępowania, to jest art. 203 § 2 k.p.c. oraz art. 98 § 1 w zw. z art. 391

§ 1 k.p.c. Wniosła o jego zmianę, ewentualnie uchylenie i orzeczenie o kosztach

postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadnienie zarzutów zażalenia sprowadza się do twierdzenia, że brak jest

podstaw do uznania pozwanej za stronę przegrywającą postępowanie apelacyjne,

bowiem powódka cofnęła powództwo w związku z wejściem w posiadanie spornych

pomieszczeń w wyniku naruszenia posiadania, natomiast pozwana ich dobrowolnie

nie wydała, a zatem nie zaspokoiła roszczenia powódki.

Zasadą jest (art. 203 § 2 k.p.c.), że w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek

zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda

bez względu na przyczynę cofnięcia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

16 lutego 2011 r., II CZ 203/10, niepubl.). Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią

orzecznictwa Sądu Najwyższego, dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady

w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla

celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności

istniejących w dacie wytoczenia pozwu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy

cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego

w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda. W rozumieniu przepisów

o kosztach procesu (art. 98 k.p.c.) pozwanego należy uznać wówczas za stronę

przegrywającą sprawę (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2010 r.,

V CZ 1/10, niepubl. z dnia 10 lutego 2011 r., IV CZ 111/10, niepubl., z dnia

24 sierpnia 2011 r., IV CZ 34/11, niepubl., z dnia 12 stycznia 2012 r., IV CZ 117/11,

niepubl).

Powódka

wniosła

współposiadania części

o

nakazanie

nieruchomości

pozwanej

wspólnej

dopuszczenia

obejmującej

do

pomieszczenie

kotłowni. Zważywszy na fakt, że pozwana jeszcze przed wydaniem wyroku przez

Sąd I Instancji oświadczyła, że opróżniła kotłownię i jest ona w stanie wolnym,

wobec czego wniosła o oddalenie powództwa w tym zakresie, a nadto na rozprawie

przed

Sądem

Okręgowym

wskazała

na

nową

okoliczność

tj.

wyłączne

dysponowanie kluczami do pomieszczenia kotłowni przez powódkę, nie ma

podstaw do przyjęcia zasadności twierdzenia skarżącej, że pomieszczenie kotłowni

zostało zajęte przez powódkę bezprawnie. Również brak przyznania wprost przez

pozwaną, że zaspokoiła roszczenie powódki pozostaje bez wpływu na ocenę, która

ze stron w istocie przegrała proces, skoro to pozwana podniosła w toku procesu,

że powódka już dysponuje pomieszczeniem kotłowni i nie kwestionowała prawnego

wejścia powódki w posiadanie, jak również faktu, że z pomieszczenia już nie

korzysta. Mieć również należy na uwadze, że cofnięcie pozwu przez powódkę

nastąpiło wskutek złożenia przez pozwaną powyższych oświadczeń.

Prawidłowa jest, zatem ocena Sądu Okręgowego, że pozwaną uznać należy

za stronę przegrywającą proces wobec zaspokojenia w jego toku roszczenia

powódki, a w konsekwencji stosując art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.

obciążyć kosztami procesu za instancję apelacyjną.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji na podstawie art.

39814 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

jw