II CZ 208/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 208/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa F. S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie Ł.

oraz

Staroście B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 6 maja 2010 r.,

odrzuca zażalenie i oddala wniosek o przyznanie kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu

w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w Ł. postanowił

w punkcie 1. uzupełnić postanowienie tego Sądu z dnia 22 lutego 2010 r.

w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego w ten sposób,

że dotychczasowe rozstrzygnięcie oznaczyć punktem 1 i dodać punkt 2

o następującej treści: oddalić wniosek adwokata J. K. w przedmiocie przyznania

kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

powodowi

z

urzędu

w postępowaniu zażaleniowym, a w punkcie 2. oddalić wniosek w pozostałym

zakresie.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu 22 lutego 2010 r. Sąd

Okręgowy oddalił zażalenie powoda F. S. na postanowienie w przedmiocie kosztów

pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, zawarte w punkcie 3. wyroku Sądu

Rejonowego w Ł. z dnia 23 października 2009 r.

W dniu 20 kwietnia 2010 r. pełnomocnik powoda z urzędu – adwokat J. K.

złożył w imieniu powoda wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 lutego

2010 r. co do orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego z tytułu

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu w tym postępowaniu oraz

wniosek o zwrot opłaty podstawowej od zażalenia na postanowienie w przedmiocie

kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w punkcie 3. wyroku z dnia

23 października 2009 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w zażaleniu złożył

wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, podniósł

również, że opłata podstawa od zażalenia – jego zdaniem – została pobrana

bezpodstawnie.

Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw ani do przyznania adwokatowi J. K.

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w

postępowaniu zażaleniowym, ani do zwrotu opłaty podstawowej z powodów

szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie § 19 w związku z § 13

ust. 2 pkt 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, art. 100 pkt 2 ustawy z 2005 r.,

w brzmieniu sprzed 10 marca 2007 r., w związku z art. 2 ustawy nowelizującej, art.

100 ust. 2, art. 100 ust. 2 ustawy z 2005, w wersji po 10 marca 2007 r., i art. 80

ustawy z 2005 r. W konkluzji zażalenia wniósł o „zmianę zaskarżonego

postanowienie (…)

w zakresie pkt 1 i 2

przez przyznanie powodowi kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym w kwocie 60 zł oraz

zwrotu nadpłaty w kwocie 30 zł i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej skarżącemu z urzędu w niniejszym postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

jest

ugruntowane

stanowisko,

że niedopuszczalne jest zażalenie ani na postanowienie sądu drugiej instancji

w przedmiocie przyznania od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu przed sądem odwoławczym

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07,

niepubl., z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 53/09, OSNC 2001, nr 5, poz. 79,

i z dnia 15 kwietnia 2010 r., II CZ 118/09 niepubl.)., ani na postanowienie sądu

drugiej instancji w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 12 grudnia 2007 r., V CZ 74/07, OSNC 2009, nr 2, poz. 31).

Sąd

Najwyższy

to stanowisko

w

składzie

rozpoznającym

i

jego

motywy,

zawarte

Nie ma potrzeby

ich

szczegółowego

przedstawianie

w opublikowanych

w

niniejsze

zażalenie

przytoczonych

omawiana,

ponieważ

orzeczeniach

Sądu

podziela

orzeczeniach.

zostały

one

Najwyższego

(postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 53/09 i z dnia

12 grudnia 2007 r., V CZ 118/07). Wystarczy jedynie stwierdzić, że zaskarżone

w sprawie postanowienia nie są w rozumieniu art. 394 1 § 1 pkt 2 k.p.c.

postanowieniami sądu drugiej instancji co do kosztów procesu.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.).

Wniosek adwokata o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed

Sądem Najwyższym należało oddalić, albowiem nie ma podstaw do przyznania

wspomnianych kosztów w sytuacji, w której pełnomocnik wnosi niedopuszczalny

w świetle ugruntowanego orzecznictwa środek odwoławczy (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz.

123, z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178, i z dnia

20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 13).