II CZ 200/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 200/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. D.

przy uczestnictwie W. Ż., J. P.

i Gminy Miasto S.

o podział majątku wspólnego,

na skutek skargi W. Ż.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego

z dnia 8 października 2010 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 marca 2012 r.,

zażalenia uczestnika postępowania W. Ż.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 14 kwietnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 14 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę W. Ż. o

wznowienie postępowania w sprawie z wniosku J. D. przy uczestnictwie W. Ż. I in.,

o podział majątku wspólnego, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Okręgowego z 8 października 2010 r.

W zażaleniu na postanowienie z 14 kwietnia 2011 r. uczestnik W. Ż. zarzucił,

że zostało one wydane z naruszeniem art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art. 403 § 2

k.p.c.

poprzez

jego

błędne

zastosowanie.

Uczestnik

wniósł

o uchylenie

zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od wnioskodawcy na jego

rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przesłanki odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym wskazane zostały

w art. 410 k.p.c.; należą do nich: uchybienie terminowi, brak oparcia skargi

na ustawowej

podstawie

i

niedopuszczalność

skargi

z

innych

przyczyn.

Zaistnienie którejś z tych okoliczności lub wszystkich łącznie powoduje odrzucenie

skargi. Powyższe przesłanki wyznaczają jednocześnie zakres wstępnej kontroli

formalnej skargi o wznowienie postępowania, dokonywanej na podstawie art. 410

k.p.c., która może prowadzić do jej odrzucenia w razie stwierdzenia, że przytoczone

w niej okoliczności nie mieszczą się w katalogu ustawowych podstaw wznowienia.

Uczestnik wniósł o wznowienie postępowania ze wskazaniem, że już po

zakończeniu postępowania dowiedział się, że stan prawny nieruchomości, na którą

nakłady podlegały rozliczeniu w toku postępowania jest inny niż deklarowany przez

wnioskodawczynię w związku z otrzymaną przez nią darowizną oraz że już po

zakończeniu postępowania nabyła ona własność nieruchomości rolnej. Zgodnie zaś

z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego

wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego,

albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które

mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać

w poprzednim postępowaniu.

Stosownie

do

ugruntowanego

stanowiska

orzecznictwa,

powołanego

w zaskarżonym postanowieniu, wykrycie nowych okoliczności faktycznych lub

dowodów w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. dotyczy tylko takich faktów i środków

dowodowych,

które

nie

zostały ujawnione

w prawomocnie

zakończonym

postępowaniu, gdyż były dla strony nieujawnialne, czyli nieznane lub niedostępne

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 września 2011 r., I CZ 79/11,

nie publ.). Niemożliwość skorzystania w poprzednim postępowaniu z nowo

ujawnionych środków dowodowych ma mieć charakter obiektywny. Chodzi zatem

o taką niemożliwość, która pozostawała aktualna w stosunku do każdej należycie

dbającej o swoje interesy osoby, znajdującej się w konkretnej sytuacji procesowej.

Przyjęcie takiego stanowiska pozwala na wyeliminowanie z podstaw wznowienia

postępowania takiego spóźnionego ujawniania nowych okoliczności faktycznych lub

środków dowodowych, które wynikało z zaniedbania lub przyjęcia błędnej - jak się

następnie okazuje - strategii procesowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z 28 września 2011 r., I CZ 79/11, nie publ.).

Nabycie przez wnioskodawczynię w 2008 r. w drodze darowizny udziałów we

własności nieruchomości przy ul. K. 5, „odkryte" przez uczestnika 15 lutego 2011 r.

oraz powzięcie przez niego 20 lutego 2011 r. informacji o nabyciu przez

wnioskodawczynię na własność gruntu rolnego o areale 2,24 ha w K., nie można

uznać za nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu powołanego wyżej przepisu.

Postępowanie o podział majątku toczyło się od 1995 r. Nie można zatem

zaakceptować ogólnych twierdzeń podnoszonych przez uczestnika, że nie miał

możliwości

powołania

się

na

powyższe

okoliczności

w czasie

trwania

postępowania.

Z tych względów na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 Sąd

Najwyższy oddalił zażalenie.

jw