II CZ 200/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 200/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSA Maria Szulc

w sprawie ze skargi A. K. i K. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 czerwca 2009r., wydanego w sprawie z wniosku A.

K. i K. K.

przy uczestnictwie D. S. i innych,

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 lutego 2011 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 24 maja 2010 r.,

oddala zażalenie wnioskodawców.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w S.odrzucił skargę

wnioskodawców o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie sygn. Akt […].

Przyczyną odrzucenia skargi było przedstawienie pełnomocnictwa wnioskodawców

przez wnoszącego skargę adwokata, z którego treści nie wynikało do reprezentacji

w jakim postępowaniu zostało ono udzielone, a ze względu na szczególność

postępowania zainicjowanego skargą konieczne było wskazanie, że obejmuje ono

czynności związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym w związku ze

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Braku

tego nie mogło sanować określenie, iż pełnomocnictwo zostało udzielone do

zastępowania „przed sądami wszystkich instancji". Dlatego na podstawie art. 424 6 §

3 w związku z art. 871 § 1 k.p.c. orzeczono o odrzuceniu skargi.

W zażaleniu wnioskodawców zarzucono zaskarżonemu postanowieniu

naruszenie prawa procesowego, tj. art. 4246 k.p.c. poprzez nieuzasadnione

odrzucenie skargi oraz art. 130 k.p.c., co skutkowało odrzuceniem skargi

wnioskodawców. Składający zażalenie się wnieśli o uchylenie zaskarżonego

postanowienia,

rozpoznanie

zażalenia

podstawie

k.p.c.

art.

§

jako

oraz

oczywiście

zasądzenie

uzasadnionego

kosztów

na

postępowania

zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie może zostać uwzględnione.

Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że po złożeniu skargi przez

profesjonalnego pełnomocnika uzupełniał on już raz pismem z dnia 14 kwietnia

2010 r. braki formalne wskazując, iż uczestnikami postępowania są określone

osoby fizyczne. Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Sąd zobowiązał

pełnomocnika skarżących do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania

wnioskodawców w niniejszej sprawie, co pełnomocnik uczynił poprzez przesłanie

pełnomocnictwa,

z

którego

wynikało

umocowanie

go

do

zastępowania

wnioskodawców „przed sądami wszystkich Instancji, Organami Administracji

Państwowej i innymi Organami oraz zawierania ugód w sprawie cywilnej przeciwko

D. S. i innym uczestnikom wymienionym w piśmie z dnia 14.04.2010 r.”.

W zażaleniu na zaskarżone postanowienie skarżący nietrafnie podnosi, że

podana

powyższa

treść

pełnomocnictwa

odpowiada

zobowiązaniu

Sądu

Okręgowego z dnia 14 kwietnia 2010 r., ponieważ zobowiązanie to dotyczyło tylko

oznaczenia

uczestników

postępowania.

Nie

wiązało

z

przepisów

pełnomocnictwa,

ponieważ

wynika

i postępowania

cywilnego

i

jest

ona

oczywiście

się

ono

prawa

znana

z

treścią

materialnego

pełnomocnikowi

wnioskodawców, skoro do pierwotnej skargi z dnia 4 lutego 2010 r. dołączone

zostało pełnomocnictwo do reprezentowania wnioskodawców w sprawie ze skargi

przed Sądem Najwyższym. W pełnomocnictwie dostarczonym dnia 5 maja 2010 r.,

będącym wykonaniem wezwania Sądu Okręgowego z dnia 20 kwietnia 2010 r. już

nie ma umocowania do występowania przed Sądem Najwyższym. Skarżący zdaje

się wnioskować o możliwości powiązania ze sobą różnych pism w całość, z której

ma wynikać także umocowanie pełnomocnika do skierowania skargi i jej popierania

przed Sądem Najwyższym.

Jednakże to drugie pełnomocnictwo jest pełnomocnictwem w sprawie

złożonej skargi, a nie poprzednie, co sam pełnomocnik przyznaje w treści

zażalenia. Pełnomocnik będący adwokatem nie może zasadnie twierdzić, jak to

czyni w zażaleniu, że pełnomocnictwo umocowujące do zastępstwa „przed Sądami

wszystkich instancji” oznacza także „umocowanie adwokata do podejmowania

czynności procesowych związanych z wniesieniem skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i popierania jej przed Sądem

Najwyższym”. Nie tylko dlatego, że jak jest utrwalone w orzecznictwie, w tym Sądu

Najwyższego,

przy

czym

Sąd

Okręgowy

w

uzasadnieniu

zaskarżonego

postanowienia podaje przykład tylko jednego ze starszych takich orzeczeń, iż

pełnomocnictwo do składania pism procesowych oraz do występowania przed

Sądem Najwyższym wymaga stwierdzenia tego wyraźnie w treści pełnomocnictwa,

ale również ze względu na to, iż jak wiadomo Sąd Najwyższy nie jest sądem

kolejnej instancji, ponieważ nie jest sądem powszechnym. Nie może więc

upoważniać do występowania przed nim ogólne upoważnienie do występowania

przed wszelkimi sądami i organami administracyjnymi, nawet do zawarcia ugody,

chociaż nie ma to żadnego odniesienia do postępowania o charakterze

nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie ze skargi o stwierdzenie nieważności

prawomocnego orzeczenia sądowego. Podobnie, nieuprawnione jest oczekiwanie

od Sądu Okręgowego, jak wynika z zażalenia, żeby wzywając do poprawienia

oznaczenia uczestnika postępowania w skardze wskazał także, jak ma brzmieć

pełnomocnictwo, które pełnomocnik po raz wtóry załączył do swojego pisma.

Bezpodstawne jest zatem twierdzenie, jak w uzasadnieniu zażalenia, że występuje

dwojaka interpretacja pisma Sądu Okręgowego z dnia 20 kwietnia 2010 r., przez co

nie ma zastosowania art. 130 § 2 k.p.c., a pełnomocnik, będący adwokatem

powinien otrzymać kolejne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, tym

razem do uzupełnienia pełnomocnictwa. Odrzucenie skargi przez Sąd Okręgowy

nie było zatem przedwczesne, lecz prawnie uzasadnione.

Z tego względu należało

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

zażalenie oddalić na podstawie art. 39814