II CZ 20/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 20/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi Henryka F. i Wiesławy F.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego

z dnia 4 listopada 2009 r.,

w sprawie z wniosku Anny K.

przy uczestnictwie Marii K. i in. o zniesienie współwłasności nieruchomości ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 maja 2011 r.,

zażalenia Henryka i Wiesławy F. na postanowienie Sądu Okręgowego

w Łodzi z dnia 5 listopada 2010 r.,

1. oddala zażalenie,

2. zasądza od uczestników Henryka i Wiesławy F. na rzecz

wnioskodawczyni kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset)

złotych

tytułem

zwrotu

kosztów

zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

postępowania

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 5 listopada 2010 r. odrzucił skargę

uczestników Henryka i Wiesławy F. o wznowienie postępowania o zniesienie

współwłasności nieruchomości zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego z dnia 4 listopada 2009 r.

Zdaniem Sądu Okręgowego powołane przez skarżących, jako podstawy

wznowienia, okoliczności w postaci opinii biegłego w sprawie /…/, a także dowodów

wpłat odkrytych po kilkunastu latach, nie wypełniają podstawy określonej w art. 403

§ 2 k.p.c., albowiem uczestnicy mieli obiektywną możliwość zapoznania się z nimi

w

toku

prawomocnie

zakończonego

postępowania

i wnioskowania

o

ich

przeprowadzenie w tym postępowaniu.

Skarżący w zażaleniu wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia,

zarzucając bezpodstawne przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że skarga nie została

oparta na ustawowej podstawie i naruszenie art. 403 § 2 k.p.c.

W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o jego

oddalenie oraz przyznanie mu kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie

mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać

w postępowaniu prawomocnie zakończonym. „Wykrycie" natomiast, o którym mowa

w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim

postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych

stronie i dla niej niedostępnych (por. postanowienie SN z dnia 15 maja 1968 r.,

I Co 1/68, OSNCP 1969 nr 2, poz. 36, postanowienie SN z dnia 17 stycznia 2001 r.,

IV CKN 1515/00, niepublikowane, postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r.,

IV CZ 143/05, niepublikowane). Nie dotyczy to również takich okoliczności, które

strona mogła powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu, mając ku temu

obiektywnie istniejącą możliwość.

Powołana

przez

skarżących

okoliczność

w

postaci

ujawnienia

po zakończeniu postępowania nowych dowodów, a to opinii biegłego wydanej

w sprawie 1125/08 nie może zostać uznana w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. za

„nowy środek dowodowy", gdyż strona w toku postępowania o zniesienie

współwłasności

miała,

na

każdym

etapie,

prawo

złożenia

wniosku

o przeprowadzenie opinii z dowodu biegłego oraz prawo kwestionowania opinii

sporządzonej przez biegłego powołanego w sprawie. Podniesiona okoliczność nie

odpowiada tym samym żadnej z określonych w kodeksie postępowania cywilnego

podstaw

wznowienia

postępowania.

Sąd

Okręgowy

trafnie

też

przyjął,

że okoliczności podniesionej przez skarżącą nie można zakwalifikować jako takiej,

która w prawomocnie zakończonym postępowaniu była dla strony „nieujawnialna",

a więc stanowiła taką okoliczność, o której strona przy zachowaniu należytej

staranności nie mogła się dowiedzieć, nie dysponując tym samym środkami

służącymi jej ujawnieniu.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem,

niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych okoliczności

faktycznych lub środków dowodowych nie zachodzi, gdy istniała obiektywna

możliwość powołania ich w tym postępowaniu, a tylko na skutek opieszałości,

zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby powołania strona tego nie

uczyniła (por. postanowienie SN z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98,

postanowienie SN z dnia 15 maja 1968 r., I CO 1/68, OSNCP 1969, Nr 2, poz. 36,

postanowienie SN z dnia 12 lutego 2004 r., V CZ 158/03, niepubl.).

Na uwzględnienie nie zasługuje także argumentacja wnioskodawców, jakoby

zasadność uwzględnienia skargi wynikała z faktu, że sądy orzekające dopuściły się

wielu uchybień, albowiem skarga o wznowienie postępowania nie służy

korygowaniu błędów popełnionych przez sąd w prawomocnie zakończonym

postępowaniu.

W tym stanie Sąd Okręgowy trafnie ocenił, że skarga nie została oparta na

podstawa

wznowienia

postępowania

określonej

w

art.

§

k.p.c.,

co przesądzało o bezzasadności zażalenia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Sąd Najwyższy zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania

zasądził od uczestników na rzecz wnioskodawczyni kwotę 3600 złotych tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

zażaleniowego

przed

Sądem

Najwyższym,

stosownie do treści § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 6 w zw. z § 6 pkt 7

rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.).

jz