II CZ 20/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 20/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

(przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Marian Kocon

w sprawie ze skargi Z. L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w S.

z dnia 19 czerwca 2006 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 kwietnia 2009 r.,

zażalenia skarżącej

na postanowienie Sądu Rejonowego w S.

z dnia 28 maja 2008 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r. zezwolił

opiekunowi

prawnemu

Z.

S. na

rozporządzenie

majątkiem

całkowicie

ubezwłasnowolnionej M. A. przez zbycie w jej imieniu lokalu mieszkalnego

położonego w S. przy ul. K. […] za kwotę nie mniejszą niż 65.000 złotych oraz

zobowiązał opiekuna prawnego Z. S. do wpłaty środków ze sprzedaży

wymienionego lokalu na konto całkowicie ubezwłasnowolnionej M. A. nr […] w

Banku PEKAO S.A. w terminie 14 dni od daty sprzedaży lokalu. Sąd Rejonowy w S.

postanowieniem z dnia 1 grudnia 2006 r. zwolnił z funkcji opiekuna prawnego

całkowicie

ubezwłasnowolnionej

M.

A. oraz

ustanowił

dla

całkowicie

ubezwłasnowolnionej M. A. opiekuna prawnego w osobie Z. L. Dnia 12 lutego 2008

r. Z. L. wniosła do Sądu Okręgowego w S. skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem wspomnianego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 czerwca

2006 r. Sąd Rejonowy zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2008 r. wezwał Z. L., pod

rygorem odrzucenia skargi, do nadesłania w terminie siedmiu dni jeszcze dwóch

egzemplarzy skargi oraz jej uzupełnienia w trzech egzemplarzach przez wskazania

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wskazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie

było i nie jest możliwe, a ponadto, że istnieje wyjątkowy wypadek wniesienia skargi

(art. 424 § 2 k.p.c.). Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 28 maja 2008 r. odrzucił

skargę Z. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego z dnia 19 czerwca 2006 r. ze względu na nieuzupełnienie skargi.

Z. L. dnia 7 lipca 2008 r. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu

Rejonowego w S. z dnia 28 maja 2008 r. odrzucające jej skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z

dnia 19 czerwca 2006 r. Dnia 8 grudnia 2008 r. Przewodnicząca Wydziału II Izby

Cywilnej Sądu Najwyższego zwróciła Sądowi Rejonowemu w S. akta sprawy w celu

sprostowania oczywistej pomyłki w sentencji postanowienia z dnia 28 maja 2008 r.

w oznaczeniu strony skarżącej, bowiem jest nią M. A., a nie Z. L.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z. L. nie przysługuje zdolność postulacyjna przed Sądem Najwyższym.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, które dotyczy

także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepis ten

przewiduje przymus adwokacko-radcowski przez Sądem Najwyższym, a żaden

z wyjątków określonych w art. 871 § 2 lub § 3 k.p.c. nie ma zastosowania

w niniejszej sprawie. Zażalenie na postanowienie sądu odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesione

osobiście przez Z. L. z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego, podlega

zatem odrzuceniu przez Sąd Najwyższy.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z

dnia 25 sierpnia 2008 r. w sprawie ze skargi Z. L. o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia zwolnił skarżącą od ponoszenia kosztów

sądowych

w niniejszej sprawie

w całości oraz ustanowił dla skarżącej

pełnomocnika z urzędu, którego wskaże Okręgowa Rada Adwokacka w […]. W tej

sytuacji nie jest jasne, dlaczego mimo to Z. L. nadal działała w sprawie osobiście, a

nie przez ustanowionego dla niej adwokata z urzędu.

Niezależnie od tego należy podkreślić, że myli się Sąd Rejonowy, twierdząc,

iż Z. L. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia (również osobiście, a więc z naruszeniem wspomnianego przymusu

adwokacko-radcowskiego) we własnym imieniu, a nie jako opiekunka działająca w

imieniu całkowicie ubezwłasnowolnionej M. A.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 394 1 § 1 i 3

w związku z art. 3986 § 2 i 3 oraz art. 871 § 1 k.p.c.).

jz