II CZ 2/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 2/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi F. K.

o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa D. K. i D. F.

przeciwko Z. K.

o ustalenie ojcostwa i roszczenia z ojcostwem związane

zakończonej:

wyrokiem Sądu Rejonowego w K.

z dnia 2 maja 1984 r.,

oraz w następstwie rewizji pozwanego Z. K.

wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 17 września 1985 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej

w dniu 15 kwietnia 2011 r.,

zażalenia skarżącego F. K.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 18 listopada 2010 r.,

oddala zażalenie i zasądza od F. K. na rzecz D. K. kwotę 120

(sto

dwadzieścia)

zł

tytułem

kosztów

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 18 listopada 2010 r. odrzucił

skargę F. K. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa D. K. i D. F.

przeciwko Z. K. o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane, zakończonej

prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 17 września 1985 r.

Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwany brał aktywny udział w postępowaniu

objętym skargą, korzystał z pomocy pełnomocnika i wraz z nim uczestniczył

w rozprawach poprzedzających wydanie wyroków przez Sądy obu instancji.

Powołanie podstawy wznowienia postępowania w postaci pozbawienia możności

działania, przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., musi być zatem – w świetle art.

407§ 1 k.p.c. - uznane za spóźnione.

Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku nie jest

możliwe żądanie wznowienia postępowania z powołaniem się na wykrycie środków

dowodowych, których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu

(art. 408 k.p.c.). Skarga w zakresie podstawy wznowienia, odwołującej się do

możliwość przeprowadzenia obecnie dowodu z badań DNA, podlega odrzuceniu

z uwagi na upływ powyższego terminu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie F. K. wniósł o jego uchylenie

podnosząc zarzuty naruszenia art. 401 pkt 2 k.p.c., art. 403 § 2, art. 407 i art. 410

k.p.c.

W odpowiedzi na zażalenie D. K. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., skargę o wznowienie postępowania - gdy

podstawą jest pozbawienie strony możności działania -

wnosi się w terminie

trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej

organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarżący nie kwestionował ustalenia, że

pozwany dowiedział się o zaskarżonym wyroku w dniu jego ogłoszenia. Nie ma

więc żadnych podstaw do podważenia prawidłowej oceny Sądu Okręgowego, że

skarżący nie mógł skutecznie powołać się na wskazaną wyżej podstawę

wznowienia.

Przesłanką odrzucenia skargi w zakresie podstawy określonej w art. 403 § 2

k.c. było stwierdzenie przez Sąd Okręgowy upływu pięcioletniego terminu do jej

wniesienia, przewidzianego w art. 408 k.c. W zażaleniu skarżący nie odniósł się do

tego ustalenia. Powołał się jedynie na nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy –

z naruszeniem art. 410 k.p.c. - okoliczności, że zachowanie terminu do wniesienia

skargi nie było możliwe. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić

należy, ze nie mógł on wywrzeć zamierzonego skutku.

Stwierdzając wniesienie skargi

po upływie przepisanego terminu sąd –

stosownie do art. 410 k.p.c.- zobligowany był ją odrzucić. O naruszeniu

wymienionego przepisu przez Sąd Okręgowy nie może być zatem mowy.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że nie jest

dopuszczalne

przywrócenie

postępowania,

jeżeli

terminu

zostanie

ona

do

wniesienia

wniesiona

po

skargi

o

wznowienie

upływie

pięciu

lat

od

uprawomocnienia się wyroku (zob. postanowienie z dnia 14 kwietnia 1999 r.,

II UKN 178/99, OSNP 2000, nr 15, poz. 599). Skład orzekający zapatrywanie to

w pełni podziela.

Z tych względów na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

należało orzec, jak w sentencji.