II CZ 2/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 2/06

POSTANOWIENIE

Dnia 11 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marek Sychowicz

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa Banku […]

przeciwko E.S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 11 stycznia 2006 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 września 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie,-

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 września 2005 r. odrzucił skargę

kasacyjną pozwanego E.S. od wyroku tegoż Sądu z dnia 31 maja 2005 r. z tej

przyczyny, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż siedemdziesiąt pięć

tysięcy złotych, a sprawa ma charakter sprawy gospodarczej.

Pozwany w zażaleniu na to postanowienie zarzucił, że jest ono obarczone

brakiem formalnym w postaci niepodpisania sentencji przez sędziów, co sprawia,

że orzeczenie w sensie prawnoprocesowym nie istnieje. Ponadto zarzucił,

iż przedmiotowa sprawa nie ma charakteru sprawy gospodarczej, zatem kwotowy

próg dopuszczalności skargi kasacyjnej wynosi pięćdziesiąt tysięcy złotych.

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie

od powoda kosztów procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisami art. 324 § 3 i 330 k.p.c. sentencję wyroku oraz jego

uzasadnienie podpisuje cały skład sądu tj. sędziowie, którzy brali udział w jego

wydaniu (por. postanowienie SN z dnia 07 lutego 2003, III CZP 94/02).

W zaskarżonym postanowieniu oryginał sentencji oraz uzasadnienia podpisali

wszyscy sędziowie, biorący udział w jego wydaniu.

Stosownie do treści art. 140 k.p.c. orzeczenia doręcza sąd w odpisach.

Wydawanie tych odpisów zgodnie z § 9 ust. 1 pkt. 3 oraz ust. 2 i 3 zarządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu

działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej

(Dz.Urz. MS Nr 5, poz. 22 ze zm.), należy do zadań kierownika sekretariatu sądu,

który potwierdza ich zgodność z oryginałem. W taki też sposób potwierdzono

zgodność z oryginałem zaskarżonego orzeczenia.

Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych – niższa niż

siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Definicję sprawy gospodarczej zawiera przepis

art. 2 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw

gospodarczych (Dz.U. Nr 33, poz. 175 ze zm.) oraz art. 479 1 k.p.c. Według

pierwszego z nich, sprawami gospodarczymi są sprawy ze stosunków cywilnych

między przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą na zasadach

określonych w odrębnych przepisach, w zakresie prowadzonej przez nie

działalności gospodarczej (ust. 1), a ponadto sprawy enumeratywnie wymienione

w ust. 2 tego przepisu. Stosownie zaś do art. 4791 k.p.c. przepisy o postępowaniu

w sprawach gospodarczych stosuje się w sprawach ze stosunków cywilnych

między przedsiębiorcami, w zakresie

prowadzonej przez nie

działalności

gospodarczej.

Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny dla przyjęcia, że sprawa ma charakter

gospodarczy, wystarczające jest kumulatywne spełnienie trzech przesłanek.

Sprawa musi: 1) dotyczyć stosunków cywilnych 2) pomiędzy przedsiębiorcami 3)

a nadto pozostawać w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Dał temu wyraz również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 06 lipca 2000 r.

(V CKN 1266/00).

Przedmiotowa sprawa dotyczy stosunków cywilnych między Bankiem

i pozwanym jako przedsiębiorcami (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 02 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej, Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), a kredyt

został udzielony na sfinansowanie remontu pomieszczeń oraz zakup urządzeń do

produkcji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą przez spółkę cywilną,

której wspólnikiem jest pozwany. Zatem ma ona charakter sprawy gospodarczej,

w której dopuszczalność skargi kasacyjnej uwarunkowana jest

przedmiotu

zaskarżenia

wynoszącą

siedemdziesiąt

pięć

wartością

tysięcy

złotych.

Tymczasem wynosi ona 71.060,66 zł.

W tym stanie należy stwierdzić, że Sąd Apelacyjny słusznie odrzucił skargę

kasacyjną jako niedopuszczalną, co przesądza o bezzasadności zażalenia.

Z tych przyczyn zażalenie oddalono (art. 3941 oraz art. 39814 w zw. z art.

39821).