II CZ 196/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 196/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Owczarek

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa K. P. – M.

przeciwko „A. M.P.” – Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w Warszawie, „A. L.” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

oraz „F.- FABRYKA ARMATUR” Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością

o ustalenie nieważności umów,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lipca 2012 r.,

zażalenia powódki na postanowienie o kosztach

zawarte w pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 maja 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powódka zaskarżyła, zawarte w pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego,

postanowienia zasądzające od powódki na rzecz każdej z trzech pozwanych

Spółek kwoty po 5 400 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Orzeczenie

to uzasadnił Sąd odwoławczy zastosowaniem zasady odpowiedzialności za wynik

postępowania, wyrażonej w art. 98, 99 i 108 k.p.c., wobec oddalenia apelacji

powódki.

Żaląca kwestionuje zasądzenie zwrotu kosztów po 5 400 zł na rzecz każdej

z trojga pozwanych i wnioskuje o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez

zasądzenie od powódki na rzecz wszystkich pozwanych li tylko kwoty 5 400 zł.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano na orzecznictwo dotyczące zasądzenia

kosztów na rzecz wygrywających proces współuczestników materialnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, współuczestnikom materialnym,

reprezentowanym przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika procesowego,

sąd przyznaje zwrot kosztów w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego

pełnomocnika (uchwała SN z dnia 30 stycznia 2007 r., III CZP 130/06, OSNC

2008/1/1; postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 2011 r., IV CZ 142/10, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 16 listopada 2011 r., V CZ 83/11, niepubl.). Taki sposób

rozstrzygnięcia o kosztach jest następstwem uprzedniego przesądzenia, że po

stronie wygrywającej spór istniało współuczestnictwo materialne.

Z takim charakterem współuczestnictwa nie mamy do czynienia w niniejszym

postępowaniu. Nie stanowi bowiem przesłanki współuczestnictwa materialnego

fakt wystąpienia

po

stronie

pozwanej

trzech

spółek,

przeciwko

którym

powódka dochodzi ustalenia nieważności dwóch różnych umów i to zawartych nie

między tożsamymi stronami (por. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2007 r.,

IV CZ 37/07, niepubl.). Pierwsza z umów z dnia 14 października 2004 r., zawarta

bowiem została między powódką a pozwaną ad. 1 w przedmiocie wniesienia aportu

(k. 14 akt), natomiast stronami drugiej z umów z dnia 18 lutego 2005 r.

w przedmiocie przeniesienia własności nieruchomości są pozwana ad. 1 i pozwana

ad. 2 (k. 27 akt).

Ponadto, w odniesieniu do pierwszej z umów, powódka wywodziła

wystąpienie sankcji nieważności powołując się na błąd (k. 6), a odnośnie do drugiej

umowy na brak causy (k. 6).

W tej sytuacji nie można przyjąć wystąpienia po stronie pozwanej przesłanek

współuczestnictwa materialnego, określonych w art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c., co

przesądza o braku podstaw do uwzględnienia zażalenia.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

md