II CZ 193/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 193/10

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa M. J.

przeciwko N. Z.

o zapłatę

oraz z powództwa L. S. i N. Z.

przeciwko M.J.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 lutego 2011 r.,

zażalenia L. S. i N. Z.

na postanowienie o kosztach

zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 21 września 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem, zawartym w wyroku z dnia 21 września

2010 r., Sąd Okręgowy w P. w sprawie z powództwa M. J. przeciwko N. Z. zasądził

od powoda na rzecz pozwanej kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w instancji odwoławczej (punkt I. 2) zaś w sprawie z powództwa L. S.

i N. Z. przeciwko M. J. zasądził od pozwanego na rzecz powódek kwotę 600 zł

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej (punkt II.

2).

Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 oraz § 6 pkt 3 i 4

w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(dalej: „rozporządzenie”, Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.), zasądzając koszty

w wysokości 50% stawki minimalnej. W uzasadnieniu wskazał, że pełnomocnik L.

S. i N. Z. reprezentował je na rozprawie przed sądem pierwszej instancji. Sąd

uznał, że fakt, iż wówczas działał on jako aplikant adwokacki z upoważnienia

innego adwokata nie daje podstaw do zasądzenia kosztów w wysokości 75%

stawki minimalnej.

W zażaleniu pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie § 13 ust. 1 pkt 1

rozporządzenia i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie

odpowiednio kwot 450 zł i 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne

prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym

za

wynoszą „przed sądem

okręgowym – 50% stawki minimalnej, a jeżeli w pierwszej instancji nie prowadził

sprawy ten sam adwokat – 75% stawki minimalnej...”.

Przedstawiona w zażaleniu wykładnia tego przepisu, prowadząca do

wniosku, że obowiązująca w postępowaniu apelacyjnym 50% stawka minimalna ma

zastosowanie tylko w sytuacji, gdy pełnomocnikiem zawodowym w obu instancjach

był ten sam adwokat znajduje oparcie tylko w świetle wykładni językowej § 13 ust. 1

pkt 1 rozporządzenia. Ograniczenie się do gramatycznej wykładni tego przepisu

prowadziłoby do podważenia jego ratio legis. Nie można pominąć okoliczności,

że przepisy prawa upoważniają do wykonywania zastępstwa procesowego także

aplikantów adwokackich, a przede wszystkim należy uwzględnić cel zróżnicowania

stawki wynagrodzenia w postępowaniu apelacyjnym.

Ustawodawca ustalając dwie stawki wynagrodzenia (50% i 75% stawki

minimalnej) miał na względzie różny nakład pracy zawodowego pełnomocnika

procesowego, jakim jest adwokat - w zależności od tego, czy pełnomocnik

prowadził sprawę w pierwszej instancji (stawka 50%), czy też prowadzenie sprawy

zostało mu powierzone dopiero w postępowaniu apelacyjnym (stawka75%). O tym,

którą stawkę należy zastosować decyduje więc kryterium nakładu pracy

koniecznego dla prowadzenia sprawy, nie zaś aktualny status zawodowy

pełnomocnika. W sytuacji, gdy w obu instancjach pełnomocnikiem była ta sama

osoba, a więc jej nakład pracy w postępowaniu apelacyjnym był mniejszy ze

względu na znajomość sprawy wyniesioną z działania w postępowaniu przed

sądem pierwszej instancji, to mimo że pełnomocnik taki w postępowaniu

pierwszoinstancyjnym miał tylko status aplikanta adwokackiego, a dopiero

w postępowaniu apelacyjnym występował jako adwokat, należy - określając

wysokość wynagrodzenia za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym zastosować 50% stawkę minimalną.

Z przytoczonych względów

zażalenie, jako nieuzasadnione, należało

oddalić (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).