II CZ 191/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 191/11

POSTANOWIENIE

Dnia 11 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa E. C. i małoletnich: /…/

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji "Warta"

Spółce Akcyjnej w Warszawie

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lipca 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie

o kosztach zawarte w pkt 4 wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 maja 2011 r.,

1) uchyla zaskarżone postanowienie w części obejmującej

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania za instancję

odwoławczą pomiędzy powódką E. C. a pozwanym i w tym

zakresie umarza postępowanie zażaleniowe,

2) oddala zażalenie w pozostałej części,

3) nie obciąża powodów /…/

kosztami postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny z apelacji pozwanego

Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji Warta Spółki Akcyjnej w Warszawie

zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w z dnia 24 lutego 2011 r. w ten

sposób że obniżył zasądzone kwoty tytułem zadośćuczynienia ze 144.000 złotych z

odsetkami ustawowymi od dnia 18 marca 2006 r. do kwoty 80.000 złotych z

odsetkami ustawowymi od dnia 18 czerwca 2006 r. oraz tytułem zwrotu kosztów

pogrzebu z kwoty 13.384,70 złotych do kwoty 10.707.76 złotych. Jednocześnie Sąd

Apelacyjny oddalił w pozostałej części apelację pozwanego oraz oddalił w całości

apelacje powodów. W tym samym wyroku Sąd Apelacyjny zniósł wzajemnie

pomiędzy stronami koszty procesu za instancję odwoławczą.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd Apelacyjny

podniósł, ze wzajemne zniesienie kosztów usprawiedliwia treść art. 100 k.p.c. w zw.

z art. 108 k.p.c.

Pozwany złożył zażalenie na zawarte w powyższym wyroku postanowienie

o kosztach. Domagając się jego zmiany i zasądzenia kwoty 8.804 złotych za

instancję odwoławczą zarzucił naruszenie wskazanych przez Sąd przepisów.

Zdaniem pozwanego, ze względu na wynik sprawy, uzasadnione było stosunkowe

rozdzielenie kosztów, a nie ich wzajemne zniesienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uwzględniając częściowo skargę kasacyjną powódki E. C. od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2011 r, Sąd Najwyższy uchylił powyższy

wyrok, w części oddalającej apelację tej powódki od wyroku Sądu pierwszej

instancji oddalającego powództwo oparte na treści art. 446 § 3 k.c. o zapłatę

stosownego odszkodowania a także w części dotyczącej kosztów postępowania

apelacyjnego poniesionych przez te strony, pozostawiając Sądowi odwoławczemu

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. Wskutek tego orzeczenia

wydanie postanowienia orzekającego o zasadności wniesionego zażalenia między

tymi stronami stało się bezprzedmiotowe.

Dlatego w tym zakresie należało – stosownie do treści art. 355 § 1 w zw. z art.

39819 i art. 39821 - orzec jak w punkcie pierwszym postanowienia.

Wykazana w zażaleniu różnica w zakresie uwzględnionych w apelacjach

żądań, odnosi się łącznie do żądań zgłoszonych w apelacji przez wszystkich

powodów. Sąd drugiej instancji nie uwzględnił żadnego z żądań małoletnich

powodów a zatem w tym zakresie powinna obowiązywać zasada odpowiedzialności

za wynik postępowania. Pomimo tego należy uznać, że zaskarżone postanowienie

w tych relacjach podmiotowych odpowiada prawu. Trzeba bowiem uwzględnić, iż

rozliczenie kosztów postępowania apelacyjnego odnosi się do małoletnich

powodów dochodzących świadczeń związanych ze śmiercią ojca, przy czym oni

sami znajdują się w bardzo trudnej sytuacji życiowej i finansowej. To pozwala

uznać, że ostateczny wynik rozliczenia kosztów postępowania w tej konfiguracji

podmiotowej, prowadzący do nieobciążania małoletnich powodów kosztami

postępowania apelacyjnego, jest słuszny, znajduje oparcie w treści art. 102 k.p.c.

i nie ma podstaw do zmiany w tym zakresie.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie pozwanego w tej części.

Z tych samych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c.

w związku z art. 391 § 1, 39821 k.p.c. nie obciążył strony przegrywającej kosztami

postępowania zażaleniowego.

db