II CZ 187/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 187/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie ze skargi T. L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przy uczestnictwie Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W. oraz P. A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2011 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 14 października 2010 r.,

odrzuca zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił zażalenie T. L.

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na postanowienie tego Sądu z dnia

23 września 2010 r., którym oddalony został jej wniosek o zwolnienie od opłaty

sądowej w części przewyższającej 10 000 zł oraz odrzucił skargę tej Spółki na

postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 30 lipca 2010 r., sygn. akt […] w

przedmiocie odrzucenia odwołania od czynności zamawiającego – Zakładu

Wodociągów i Kanalizacji Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przy

udziale P. A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

Sąd Okręgowy uznał, że skoro w oparciu o art. 198a ust. 2 ustawy z dnia

29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz U z 2010 r. Nr 113,

poz. 759, dalej — p.z.p.) do postępowania ze skargi na orzeczenie Krajowej Izby

Odwoławczej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego

o apelacji, jeśli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, to Sąd ten działa jako Sąd

drugiej instancji. Na postanowienie o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych

w całości nie służy zatem żaden środek odwoławczy, a wniesione zażalenie jako

niedopuszczalne należało odrzucić. Skarżąca nie wniosła pozostałej części opłaty

sądowej, mimo wezwania jej do uzupełnienia tego braku skargi. Złożenie

niedopuszczalnego zażalenia na postanowienie o odmowie zwolnienia od kosztów

sądowych nie spowodowało przerwania biegu

terminu wyznaczonego do

wniesienia opłaty. Wobec tego skarga podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 198e

ust. 1 p.z.p.

W zażaleniu Spółka T. L. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie

art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie

polegające na przyjęciu, że nie przysługuje zażalenie na postanowienie oraz art.

3941 § 1 k.p.c. przez niezastosowanie go, mimo istnienia przesłanek. Domagała się

uchylenia postanowienia i nadania sprawie biegu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 98 § 1 i 2 k.p.c. przewiduje, że do niezbędnych kosztów procesu

(w związku z art. 13 § 2 k.p.c. także udziału w postępowaniu nieprocesowym)

prowadzonego przez stronę zalicza się, w odniesieniu do kosztów sądowych,

jedynie te, które zostały przez nią poniesione. Stosownie do art. 394 1 § 1 pkt 2

k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu

pierwszej instancji. Postanowienie odmawiające stronie zwolnienia od kosztów

sądowych nie zostało objęte tym uregulowaniem, bo nie odnosi się do poniesionych

kosztów sądowych, jako elementu kosztów procesu. Powołany w zażaleniu art. 394

§ 1 pkt 2 k.p.c. dotyczy zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji,

którym nie jest Sąd Okręgowy, rozpoznający skargę na postanowienie Krajowej

Komisji Odwoławczej (art.198a ust. 2 p.z.p.), a zatem nie miał zastosowania

w rozpoznawanej sprawie. Utrwalone zostało w orzecznictwie stanowisko, że na

postanowienie sądu drugiej instancji o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych

zażalenie nie przysługuje (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca

2009 r., SK 19/08, OTK-A 2009/3/29, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

8 października 2009 r., II PZ 14/09, niepubl. i z dnia 13 stycznia 2010 r., II CZ

81/09, niepubl.).

W związku z tym zażalenie dotyczące zaskarżonego postanowienia w tym

zakresie uznać należało za niedopuszczalne i podlegające odrzuceniu w oparciu

o art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 oraz art. 373 k.p.c.

W

postępowaniu

postanowienie

Krajowej

sądowym,

Izby

prowadzonym

Odwoławczej,

na

skutek

skargi

na

wyłączona

została

możliwość

wniesienia przez stronę skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego lub

postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (art. 198 g.ust.1 p.z.p.).

Według art. 3941 § 2 k.p.c. dopuszczalność złożenia zażalenia na postanowienia

sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie uzależniona została od

dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji niedopuszczalne było

również zażalenie na postanowienie odrzucające skargę, ponieważ nie istnieje

możliwość jego kontroli przez Sąd Najwyższy.

Na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 oraz art. 373 k.p.c. i w tym

zakresie zażalenie podlegało odrzuceniu.