II CZ 186/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 186/11

POSTANOWIENIE

Dnia 11 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa D. B. przeciwko T. S. i M. S.

o zapłatę i ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lipca 2012 r.,

zażalenia powódki na postanowienia

o kosztach zawarte w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 30 czerwca 2011 r.,

1) odrzuca zażalenie w części zaskarżającej postanowienie

zawarte w punkcie I (pierwszym) lit. b), a w pozostałej części

oddala zażalenie;

2) zasądza od powódki solidarnie na rzecz pozwanych kwotę

(trzysta

złotych)

tytułem

zażaleniowego.

Uzasadnienie

kosztów

postępowania

Powódka zaskarżyła zażaleniem orzeczenia w przedmiocie kosztów

postępowania zawarte w punktach I b, III, V i VII wyroku Sądu drugiej instancji

z dnia 30 czerwca 2011 r., i wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez

nieobciążanie powódki kosztami postępowania, a nadto o obciążenie pozwanych

kosztami postępowania zażaleniowego.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca zakwestionowała najpierw prawidłowość

rozstrzygnięcia

merytorycznego

skutkującego

wadliwym

zawartego

orzeczeniem

w

wyroku

reformatoryjnym,

kosztach

postępowania

zaskarżającej

postanowienia

o

pierwszoinstancyjnego zawartym w pkt I b sentencji.

Uzasadniając

zażalenie

w

części

rozstrzygające o kosztach postępowań apelacyjnych (punkty III, V i VII sentencji

wyroku Sądu Okręgowego) żaląca wskazała na wadliwość rozstrzygnięcia

merytorycznego,

uzasadniającą

potraktowanie

sytuacji

jako

wyjątkowej

i szczególnej, która powinna skłonić Sąd do odstąpienia na podstawie art. 102

k.p.c. od obciążania powódki kosztami postępowania pozwanych.

W odpowiedzi na zażalenie pozwani wnieśli o odrzucenie zażalenia jako

niedopuszczalnego co do pkt I b wyroku, a w pozostałym zakresie o oddalenie

zażalenia i zasądzenia od powódki solidarnie na rzecz pozwanych kosztów

postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

okazało

się

niedopuszczalne

w

części

zaskarżającej

postanowienie rozstrzygające o kosztach zawarte w pkt I b sentencji wyroku.

Z mocy art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na

postanowienie Sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji,

Tymczasem zawarte w pkt I b sentencji wyroku rozstrzygnięcie o kosztach

procesu jest rozstrzygnięciem o kosztach, o których rozstrzygał już Sąd pierwszej

instancji w pkt 3 wyroku Sądu Rejonowego z dnia 5 października 2010 r.

Okoliczność, że Sąd odwoławczy w pkt I b zmodyfikował wysokość zasądzonych

od powódki kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, stosownie do wyniku

reformatoryjnego rozstrzygnięcia merytorycznego, nie pozbawia tego orzeczenia

charakteru rozstrzygnięcia o kosztach procesu, które były już przedmiotem

rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji (postanowienie SN z dnia 25 stycznia 2012

r., II PZ 40/11, niepubl.; wyrok SN z dnia 29 września 2011 r., IV CSK 636/10,

niepubl.).

Wobec powyższego zażalenie w tej części było z mocy art. 394 1 § 1 pkt 2

k.p.c. niedopuszczalne, co skutkowało w tej części jego odrzuceniem z mocy art.

373 k.p.c. w zw. z art. 39821k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c..

W pozostałym zakresie zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie,

ponieważ rozstrzygnięcia o kosztach zawarte z pkt III, V i VII są konsekwencją

merytorycznych rozstrzygnięć Sądu odwoławczego, a postępowanie zażaleniowe

w przedmiocie

kosztów

postępowania

nie

służy

podważaniu

zasadności

rozstrzygnięć merytorycznych, co usiłuje czynić żaląca na str. 3 uzasadnienia

zażalenia oraz w swych pismach z dnia 17 sierpnia 2011 r. (k. 742) i z dnia

2 września 2011 r. (k. 766).

Twierdzenie żalącej, że Sąd w oparciu o art. 102 k.p.c. winien odstąpić od

obciążania jej kosztami postępowania nie zasługuje na aprobatę, ponieważ

zaskarżone postanowienia zawarte w pkt III, V i VII są rezultatem zastosowania

przez Sąd przepisów art. 98 k.p.c., wyrażających zasadę rozstrzygania o kosztach

procesu stosowanie do wyniku sporu (k. 721 – 722 i k. 732).

Natomiast art. 102 k.p.c., urzeczywistniający zasadę słuszności, jest

wyjątkiem od zasady odpowiedzialności za wynik sporu, a jego zastosowanie jest

suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym sądu orzekającego do oceny którego

należy przesądzenie o wystąpieniu przesłanki uzasadniającej zastosowanie tego

przepisu (postanowienia SN: z dnia 18 października 2011 r., III PZ 9/11, niepubl.

I z dnia 19 października 2011 r., II CZ 68/11 niepubl.).

W tym stanie rzeczy oddalono zażalenie w pozostałym zakresie na

podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98

§ 1 i 3 k.p.c. oraz § 6 pkt 3 i 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163 poz. 1348).