II CZ 183/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 183/12

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSA Monika Koba

w sprawie z wniosku D. S.

przy uczestnictwie H. M. K., W. P. G.

i A. S. G.

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2013 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 27 września 2012 r.,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki postępowania

H. M. K. kwotę 2717 (dwa tysiące siedemset siedemnaście) zł

tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił

skargę kasacyjną wnioskodawcy. Orzeczenie to został zaskarżone przez

wnioskodawcę zażaleniem, które postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. Sąd

Okręgowy odrzucił. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem z dnia 30 sierpnia

2012 r., doręczonym w dniu 5 września 2012 r., skarżący został wezwany do

uiszczenia opłaty od wniesionego pisma procesowego oraz złożenia jego dwóch

odpisów.

Wnioskodawca

uczynił

zadość

jedynie

pierwszemu

wymaganiu

zarządzenia, co musiało, zdaniem Sądu Okręgowego, doprowadzić do odrzucenia

zażalenia na podstawie art. 370 w zw. z art. 397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.

Od powyższego postanowienia wnioskodawca złożył zażalenie, zarzucając

naruszenie art. 3941 § 3 k.p.c. przez jego niezastosowanie. Skarżący wskazał

także, iż w sprawie zachodzi nieważność postępowania (art. 379 pkt 2 k.p.c.),

którą Sąd Najwyższy powinien wziąć pod uwagę z urzędu ze względu na to,

że w postępowaniu uczestniczka postępowania H. K. była reprezentowana przez

nienależycie umocowanego pełnomocnika – Z. W. Wnioskodawca wniósł o

uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 3 k.p.c., do postępowania zażaleniowego przed Sądem

Najwyższym ma zastosowanie art. 394 § 3 k.p.c. Przepis ten stanowi między

innymi, że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom stawianym pismu

procesowemu, w tym więc wymaganiom określonym w art. 128 k.p.c., według

którego do pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy. Wymaganiu temu nie

sprostała strona skarżąca, która mimo wezwania przez Przewodniczącego Sądu

Okręgowego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, nie nadesłała

żądanych odpisów wniesionego środka odwoławczego. W tej sytuacji, Sąd

Okręgowy zasadnie orzekł o odrzuceniu zażalenia, którego braków formalnych

wnioskodawca nie uzupełnił. Podstawę do wydania tego orzeczenia stanowiły

przepisy zawarte w art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821, art. 370 oraz 13 § 2 k.p.c.

Wskazanie przez Sąd Okręgowy art. 397 § 2 k.p.c. zamiast 398 21 k.p.c. nie ma

znaczenia, gdyż mimo błędnego uzasadnienia, zaskarżone orzeczenie odpowiada

prawu.

Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie odrzucające zażalenie

z powodu nie uzupełnienia warunków formalnych nie podlega badaniu, czy

w postępowaniu poprzedzającym to orzeczenie doszło do uchybień przepisom

postępowania, w tym skutkującym jego nieważnością, nie mających związku

z postępowaniem sanacyjnym dotyczącym wniesionego środka odwoławczego.

Takie

badanie

byłoby

dopuszczalne

dopiero

wówczas,

gdyby

środek

odwoławczy został skutecznie wniesiony (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 11 maja 2001 r., III CZ 28/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 12).

Z

tych

przyczyn

zażalenie

jako

bezzasadne

podlegało

oddaleniu

na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach

postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391

§ 1, art. 39821, art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c.

es