II CZ 18/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 18/12

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Maria Szulc

w sprawie ze skargi S. P.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Okręgowego z dnia 11 marca 2008 r.,

i postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2008 r.,

wydanego w sprawie z powództwa R. P.

przeciwko S. P.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 21 czerwca 2012 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 4 listopada 2011 r.,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3 600 zł

(trzy tysiące sześćset) tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę o

wznowienie postępowania pozwanego S. P. w sprawie z powództwa R. P. o

uzgodnienie

treści

księgi

wieczystej

ze

stanem

prawnym

zakończonej

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 11 marca 2008 r.

Sąd Okręgowy ustalił, że wyrokiem z 30 listopada 2007 r. Sądu Rejonowego

uzgodniono treść księgi wieczystej Kw nr […] z rzeczywistym stanem prawnym

przez nakazanie wyłączenia z tej księgi 60 działek położonych w N., gminie B., o

numerach 49/3, od 141/3 do 141/16, od 142/7 do 142/10, od 142/12 do 142/21,

148/2, 148/3, od 148/5 do 148/10, od 154/1 do 154/11 i od 155/1 do 155/12,

założenia dla nich osobnej księgi wieczystej i wpisania w dziale II jako

współwłaścicieli po ½ części S. P. oraz R. P. oraz oddalono powództwo w

pozostałym zakresie (co do 14 działek o numerach od 140/1 do 140//14). Sąd

pierwszej instancji ustalił, że S. P. i R. P. zawarli związek małżeński w dniu 5

lutego 1983 r. w K. Ich małżeństwo zostało rozwiązane przez rozwód wyrokiem z

dnia 3 lipca 2007 r. Pod koniec lat 80-tych małżonkowie P. wyjechali do Stanów

Zjednoczonych Ameryki. W 1992 r. założyli i następnie wspólnie prowadzili

przedsiębiorstwo E. R.S. Inc. z siedzibą w W. Każdy z małżonków miał w tym

przedsiębiorstwie udział równy 50%. Z działalności gospodarczej osiągnęli w latach

1995-2001 dochody: R. P. 3.397.812 dolarów USA, a S. P. 3.581.160 dolarów

USA. Po osiągnięciu sukcesu finansowego strony postanowiły zainwestować

zdobyty kapitał w kraju. To było przyczyną nabywania przez nich szeregu

nieruchomości w Polsce. Wspólne pieniądze na zakup nieruchomości przekazywali

do Polski, na konto W. P. (matki S. P.), która za wspólne pieniądze syna i synowej

nabywała nieruchomości w Polsce dla siebie, następnie w drodze darowizny,

przenosząc je tylko na rzecz syna S. P., bądź jako pełnomocnik S. P. bezpośrednio

na jego rzecz. W okresie od grudnia 1995 r. do czerwca 1998 r. z konta spółki P. E.

R.S. Inc. na konto w polskim banku należące do W. P. dokonano 13 przelewów na

łączną kwotę 1.083.000 dolarów USA. W dniu 8 października 1996 r. małżonkowie

W. i E. P. (rodzice pozwanego) nabyli za 240.000 zł działkę nr 140 o obszarze 9,44

ha, położoną w N. Notarialną umową darowizny z 5 marca 1997 r. W. i E. P.

przenieśli własność działki nr 140 na swego syna S. P. Cztery lata później, w dniu

18 października 2000 r., na wniosek S. P. działka nr 140 została podzielona na 14

działek o numerach od 140/1 do 140/14. Na działkach nr 140/1 i 140/2 po ich

kupnie postawiono dwa domy mieszkalne. W dniu 5 marca 1997 r. S. P. udzielił

swojej matce W. P. pełnomocnictwa notarialnego do nabywania w jego imieniu i na

jego rzecz nieruchomości w Polsce. W. P., powołując się na to pełnomocnictwo i

oświadczając, że działa w imieniu i na rzecz S. P., na mocy notarialnych umów

kupiła następujące nieruchomości w N., stwierdzając za każdym razem, iż do

nabycia dochodzi z majątku odrębnego S. P.: - w dniu 19 marca 1997 r. działkę nr

141/1 za 100.000 zł; - w dniu 1 kwietnia 1997 r. działkę nr 142/5 za 50.000 zł; - w

dniu 9 kwietnia 1997 r. działki nr 49/3, 148, 154 i 155 za 335.000 zł. Pięć, spośród

wyżej wymienionych sześciu działek, na wniosek S. P. w dniu 18 października 2000

r. zostało podzielonych na mniejsze. Niektóre z tych działek po ich kupnie zostały

zabudowane: na działce nr 148/4 powstało Centrum Rozrywki „O.”, na działce nr

154/10 wzniesiono Hotel „A.”, na działce nr 155/2 magazyn budowlany, na działce

nr 155/10 hurtownię alkoholi.

W. P. do 1993 r. prowadziła handel bazarowy w swoim miejscu

zamieszkania w S. W 1993 r. W. P. zaczęła pomagać synowi i synowej w zakresie

czynności ich amerykańskiego przedsiębiorstwa związanych z Polską, a więc

wypłacała wynagrodzenie zamieszkałym tu polskim marynarzom, przyjmowała od

nich oferty zatrudnienia, dokonywała drobnych zakupów, zamieszczała w mediach

ogłoszenia,

oferowała

usługi

przedsiębiorstwa

stron

polskim

podmiotom

gospodarczym, dokonywała tłumaczeń z języka rosyjskiego itp. W dniu 16 września

1997

r. W. P.

zgłosiła

organowi rejestrowemu

zakończenie

działalności

gospodarczej. Według zeznań podatkowych W. P., w okresie 10 lat od 1996 r. do

2005 r. włącznie osiągnęła ona dochód w wysokości 99.384,76 zł, czyli średnio

9.938,47 zł na rok. E. P. (mąż W. P. i ojciec pozwanego) w okresie 9 lat od 1996 r.

do 2005 r. (bez 1997 r.) uzyskał świadczenia emerytalne z Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych w łącznej wysokości 132.506,89 zł, czyli średnio 14.722,99 zł na rok.

R. P. i S. P. pozostają w silnym konflikcie co najmniej od 2004 r. Od tego czasu

toczy się szereg postępowań sądowych z ich udziałem w Polsce, USA i Australii.

Na

początku

2005

r.

R.

P. zabrała

część

dokumentów

amerykańskiego przedsiębiorstwa i ukryła je przed S. P.

dotyczących

W ocenie Sądu Rejonowego, pozwany wykazał, że czternaście działek

powstałych z podziału działki nr 140 zostały przez niego nabyte od rodziców na

podstawie umowy darowizny z 5 marca 1997 r., z której nie wynika, aby darczyńcy

postanowili, że przedmiot darowizny wejdzie do majątku wspólnego obdarowanego

i jego żony R. P. Co do pozostałych działek zostało wykazane, że zostały nabyte

przez S. P. od osób trzecich na podstawie trzech umów z 19 marca 1997 r., z 1 i 9

kwietnia 1997 r., a więc w trakcie małżeństwa. Sąd nie dał wiary zeznaniom W. P. i

pozwanego, że nieruchomości te pozwany nabył za pieniądze darowane mu przez

matkę. Sąd oddalił wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków co do treści

prawa amerykańskiego, aby ustalić, czy pieniądze przesłane z USA na konto W. P.

w świetle tego prawa należały do małżonków P., czy do prowadzonej przez nich

spółki P. E., uznając te okoliczności za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd Okręgowy oddalił apelacje obu stron wniesioną od wyroku Sądu

Rejonowego, uznając za prawidłowe ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Sądu

pierwszej instancji. Skoro strony posiadały po 50% udziałów (czy też akcji) w spółce

amerykańskiej, które należały do majątku dorobkowego, to środki uzyskane ze

spółki los ten dzieliły. Jeśli więc pozwany za pośrednictwem matki nabył za te

środki nieruchomości i stał się ich właścicielem, to ich współwłaścicielem stała się

również powódka. W sprawie nie przedstawiono obiektywnych dowodów na to, że

W. P. otrzymała wynagrodzenie za czynności na rzecz spółki stron, z których

mogłaby nabyć sporne nieruchomości.

W skardze o wznowienie postępowania pozwany, powołując się na

podstawę wznowienia z art. 403 § 2 k.p.c., wniósł o przeprowadzenie wskazanych

w niej dowodów, podnosząc, że dokumenty amerykańskiej spółki, zabrane i ukryte

przez powódkę, mają fundamentalne znaczenie w zakresie wykazania, że spółka

miała odrębną od wspólników/akcjonariuszy osobowość prawną i że jej majątek nie

był majątkiem akcjonariuszy/udziałowców i - co za tym idzie - nie stanowił majątku

dorobkowego tych osób. Ponadto podniósł, że W. P. wykonywała na rzecz spółki

określone świadczenia i że wszelkie pieniądze przekazywane do Polski przez

spółkę były wynikiem umów i zobowiązań. Wiele dokumentów dotyczących spółki

P. E. zostało odszukanych i przekazanych pozwanemu, a o innych dowiedział się

przypadkowo. Przekazanie dokumentów nastąpiło: - 22 sierpnia 2010 r. przez D.

H., prawnika, który wcześniej prowadził sprawy spółki P. E.; - 2 sierpnia 2010 r.

przez I. J., która prowadziła księgowość spółki; - 10 sierpnia 2010 r. przez T. J.; 8 lipca 2010 r. - transkrypty z rozpraw w Australii w sprawach 654/07 i 3439/05. W

następnych pismach procesowych pozwany powoływał się na dalsze liczne

dokumenty i dołączał je do akt sprawy.

W ocenie Sądu Okręgowego, skarga nie opiera się na ustawowej podstawie

wznowienia. Co do zatrudnienia W. P. w amerykańskiej spółce i uzyskiwania przez

nią z tego tytułu znacznych dochodów, w dołączonych do skargi dokumentach nie

ma żadnego, który podważyłby dotychczasową ocenę Sądów obu instancji. Druga

okoliczność, dotycząca charakteru spółki P. E. R.S. Inc. w W., jako spółki

kapitałowej o osobowości prawnej odrębnej od osobowości wspólników, nie jest

ona nowa i była znana Sądom obu instancji, czemu dano wyraz w uzasadnieniach

wyroków z 30 listopada 2007 r. i z 11 marca 2008 r. Również kwestia błędnego

tłumaczenia nazwy spółki była znana Sądowi Okręgowemu, który uznał tę

okoliczność za pozbawioną zasadniczego znaczenia, bo niezależnie od odrębnej

osobowości prawnej spółki wytransferowane z niej środki pieniężne i tak

ostatecznie objęte są wspólnością małżeńską. Tego stanowiska nie można

zwalczać w drodze skargi o wznowienie postępowania. Nawet przyjęcie poglądu

skarżącego, że środki przekazane z USA do Polski na konto W. P. były majątkiem

amerykańskiej spółki, odrębnym od majątku jej wspólników małżonków R. i S. P.,

nie zmieniałoby oceny, że w ostatecznym rozrachunku środki te muszą być

zaliczone do ich majątku wspólnego. Ponadto pozwany skarżył się, że oddalono

jego wnioski o dopuszczenie dowodu na okoliczność treści prawa cywilnego Stanu

W. w aspekcie relacji między majątkiem spółki prawa handlowego prowadzonej

przez małżonków i majątkiem wspólnym małżonków. Tymczasem odpowiedź na to

zagadnienie znajduje się wśród dokumentów dołączonych do skargi o wznowienie

postępowania, tj. w opinii prawnej adw. R. H. z 19 kwietnia 2007 r. złożonej pod

przysięgą w Izbie Adwokackiej stanu W., w której stwierdził, że jeśli małżonkowie

posiadają przedsiębiorstwo w stanie W., które stanowi ich majątek wspólny w

chwili, gdy pieniądze tego przedsiębiorstwa są wykorzystywane na zakup gruntów

na korzyść jednego lub obydwu właścicieli przedsiębiorstwa, to te grunty, zgodnie z

przepisami stanu W., stanowią wspólną własność małżonków. Wyjątek dotyczy

sytuacji, gdy małżonkowie sporządzili na piśmie umowę stanowiącą, że albo

pieniądze, albo grunty stanowią oddzielną własność jednego z nich, bądź będą

stanowić inną formę własności, inną od majątku wspólnego, oraz że ani małżonek,

ani małżonka nie dokonali darowizny drugiemu z majątku wspólnego w pieniądzach

lub w gruncie.

Postanowienie Sądu Okręgowego zostało zaskarżone zażaleniem przez

pozwanego, który zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

- art. 403 § 2 k.p.c. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż nie zaszły

warunki do uznania, że wymieniona w tym przepisie podstawa prawna

wznowienia zaistniała;

- art. 410 § 1 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie, tj. odrzucenie skargi

mimo uznania, iż przedstawione przez pozwanego dowody i okoliczności

stanowią podstawę restytucji skargi (są nowe, strona nie mogła ich przywołać

w poprzednim postępowaniu) i oparcie odrzucenia skargi o merytoryczną

ocenę złożonych dowodów w odniesieniu do ustaleń zakończonej sprawy

objętej wnioskiem o wznowienie postępowania;

- art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. poprzez nieprawidłowe ogólnikowe

uzasadnienie postanowienia, bez wskazania podstaw faktycznych orzeczenia,

bez odniesienia się do poszczególnych dowodów złożonych w postępowaniu

przez strony, co czyni niemożliwym ocenę merytoryczną poprawności

wydanego orzeczenia;

- art. 233 § 1 i 382 k.p.c. poprzez pominięcie przez Sąd przy orzekaniu

istotnych dla sprawy faktów, które uznaje on za udowodnione, a które to

naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

- art. 278 k.p.c. i art. 1043 k.p.c. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych

w zakresie okoliczności wymagających wiadomości specjalnych jedynie

w oparciu o opinię prywatną złożoną przez stronę powodową.

Ponadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:

- nowe dokumenty i okoliczności nie wykazywały, iż na rzecz W. P.

amerykańska spółka P. E. R.S. INC. przekazywała wynagrodzenie za

świadczenie na jej rzecz usług oraz uznaniu, iż okoliczność ta nie ma

istotnego znaczenia dla sprawy;

- nowe dokumenty i okoliczności nie wykazywały charakteru prawnego spółki

P. E. R.S. INC. oraz jej majątku (jako odrębnego od majątku jej wspólników)

oraz uznaniu, iż okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia dla sprawy;

- nawet przesądzenie, iż środki przekazane przez spółkę amerykańską na

rzecz W. P. stanowiły własność tej spółki prowadzi do wniosku, iż i tak

nieruchomości nabyte przez W. P. wchodzą do majątku wspólnego byłych

małżonków P.

Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie

sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., można żądać wznowienia postępowania

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie

mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z powołanego przepisu wynika,

co znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwała z dnia

21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208, postanowienie z dnia

14 lutego 2007 r., II CZ 120/06, nie publ.), że chodzi w nim jedynie o takie fakty

i dowody,

które

istniały

już

przed

wydaniem

prawomocnego

orzeczenia

zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania, a które dla strony, z przyczyn

niezależnych od niej, były jej nieznane i niedostępne. Nie dotyczy więc to takich

okoliczności faktycznych ani środków dowodowych, które, odpowiednio, zaistniały

lub powstały dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania. Zasadnie więc

Sąd Okręgowy przyjął, że w skardze o wznowienie postępowania pozwany powołał

się na szereg zdarzeń, które nastąpiły już po wydaniu prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego względnie na środki dowodowe, które powstały po wydaniu tego

orzeczenia. Okoliczności te oraz środki dowodowe nie były więc takimi, które

stanowiły podstawę wznowienia określoną w art. 403 § 2 k.p.c.

W postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego

pozwany zmierzał do wykazania, że spółka P. E. R.S. Inc. w W. była spółką

posiadającą osobowość prawną odrębną od osobowości prawnej wspólników. Na

tę okoliczność wskazał pominięte przez Sądy obu instancji dowody, które zmierzały

do wykazania treści prawa amerykańskiego dotyczącej tej kwestii, jak również

podnosił błąd w tłumaczeniu nazwy spółki. Powołana przez pozwanego okoliczność

dotyczącą odrębnej osobowości prawnej wyżej wymienionej spółki została uznana

w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem zaskarżonym skargą o

wznowienie postępowania za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy, wbrew temu co

podnosi pozwany w zażaleniu. Mimo bowiem podniesienia w tym zakresie

zarzutów w apelacji Sąd drugiej instancji przyjął, że skoro strony posiadały po 50%

udziałów (czy też akcji) w spółce, to należały one do majątku dorobkowego, w

konsekwencji więc wszystkie udziały należały do majątku dorobkowego, a środki

uzyskane ze spółki dzieliły ten los. W tej sytuacji, zasadnie Sąd Okręgowy przyjął,

że wskazana przez pozwanego w skardze o wznowienie postępowania okoliczność

dotycząca charakteru prawnego wymienionej wyżej spółki nie mogła być uznana za

okoliczność faktyczną, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c. Nie była to bowiem

okoliczność nowa, o której pozwany nie wiedział, a w konsekwencji nie mógł jej

podnieść w postępowaniu zakończonym prawomocnym orzeczeniem. Okoliczność

ta była nie tylko znana pozwanemu, ale również została przez niego podniesiona.

Mimo tego Sąd Okręgowy, podobnie jak wcześniej Sąd Rejonowy, uznały tę

okoliczność za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem trafnie ocenił Sąd

Okręgowy, że nie jest to okoliczność, o której stanowi art. 403 § 2 k.p.c.

Nie obejmuje ten przepis takich okoliczności, które zostały przez stronę powołane

w postępowaniu zakończonym prawomocnym orzeczeniem, lecz których ustalenia

zaniechano w tym postępowaniu na skutek oceny, że nie mają one znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy. Uznanie bowiem określonej okoliczności za istotną bądź

nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy jest konsekwencją oceny przez sąd znaczenia

powołanej przez stronę okoliczności przez pryzmat zastosowanych norm prawa

materialnego do oceny zasadności roszczeń dochodzonych w postępowaniu.

Skarga o wznowienie postępowania powołująca tego rodzaju okoliczności w istocie

zmierza do podważenia oceny prawnej dokonanej przez sąd w postępowaniu

zakończonym orzeczeniem zaskarżonym skargą o wznowienie postępowania.

Skoro zaś podniesiona okoliczność dotycząca charakteru prawnego spółki P. E.

R.S. Inc. w W. nie stanowiła postawy skargi wymienionej w art. 403 § 2 k.p.c., to

konsekwentnie los ten dzieliły również dowody powołane w skardze dla jej

wykazania. Z tej przyczyny za zbędne należało uznać rozważania Sądu

Okręgowego, który, rozstrzygając o niedopuszczalności skargi o wznowienie

postępowania, dał wyraz temu, że uznaje za prawidłową ocenę – wyrażoną

w prawomocnie zaskarżonej sprawie – braku wpływu charakteru prawnego spółki

P. E. R.S. Inc. w W. – z udziałem stron - na zasadność obrony pozwanego podjętej

w zakończonej prawomocnie sprawie. Z tej również przyczyny zbędne było

dokonywanie przez ten Sąd oceny jednego z dowodów w postaci opinii prawnej

adw. R. H. z 19 kwietnia 2007 r. złożonej pod przysięgą w Izbie Adwokackiej stanu

W. Uchybienia te nie miały jednak wpływu na wynik sprawy.

W postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem zaskarżonym

skargą o wznowienie postępowania pozwany dowodził także, iż jego matka

wykonywała odpłatnie usługi (pomijając ich kwalifikację prawną) na rzecz P. E. R.S.

Inc. w W. W ocenie obu Sądów, pozwany nie wykazał jednak, aby jego matka

otrzymała wynagrodzenie za swoje usługi w takiej wysokości, która pozwalała jej

nabyć za nie nieruchomości objętych sporem. W tym zakresie przedstawione przez

pozwanego dowody, w tym dowody z zeznań świadka W. P. oraz zeznań

pozwanego, zostały uznane za niewiarygodne. Z punktu widzenia badania

dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania istotne jest także to, iż Sądy

wytknęły pozwanemu, iż była to tego rodzaju okoliczność, którą mógł wykazać za

pomocą dokumentów (dokumentacji płacowej, ewidencji dotyczącej podatków itp.) i

to mimo podniesionego przez pozwanego twierdzenia, że powódka ukryła przed

nim część dokumentów związanych z funkcjonowaniem spółki. Innymi słowy, przy

większej staranności w prowadzeniu sprawy, w ocenie Sądów dokonanej w

sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem, pozwany mógł wykazać sporną

okoliczność. Uwzględniając ten aspekt, należy stwierdzić, że podstawa skargi o

wznowienie postępowania określona w art. 403 § 2 k.p.c. nie może usprawiedliwiać

prowadzenia

nowych

dowodów,

chociażby

wcześniej

stronie

nieznanych,

na okoliczność, której strona nie wykazała w prawomocnie zakończonym

postępowaniu

na

skutek

własnej

niestaranności

w

prowadzeniu

sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2007 r., II CZ

43/07, nie publ.). Z tej tylko przyczyny nie można uznać, aby były dopuszczalne

nowe

dowody zaoferowane

postępowania

przez pozwanego

na okoliczność

dochodów

w skardze

uzyskanych

o

przez

wznowienie

jego

matkę

z działalności prowadzonej na rzecz spółki P. E. R.S. Inc. W W. Tylko więc

ubocznie można zauważyć, że dowody te pochodzą (w zdecydowanej większości)

od osób, z którymi pozwany współpracował (księgowej, prawnika), a więc takich,

co

do których

powinien

mieć

świadomość,

że mogą

być

w

posiadaniu

dowodów przydatnych dla wykazania okoliczności dotyczących przepływów

pieniężnych ze spółki P. E. R.S. Inc. w W. na rzecz W. P. Jest to dodatkowy

argument

uzasadniający

wniosek,

że pozwany

w skardze o wznowienie

postępowania powołał się na dowody, których przedstawienia w prawomocnie

zakończonym postępowaniu zaniechał wskutek własnego niedbalstwa. W skardze

pozwany powołał się także na odnalezienie notesu powódki z zapisem dotyczącym

jego matki, potwierdzającym – zdaniem pozwanego – że była ona agentem spółki.

Odnosząc

się

do

powyższego, okoliczność

ta

nie

została

wykluczona

w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem, w którym przyjęto,

że matka pozwanego wykonywała szereg czynności na potrzeby spółki. Ponadto

była to okoliczność nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że nie

dowodziła, aby z tego tytułu W. P. otrzymała kwoty w wysokości pozwalającej jej na

zakup spornych nieruchomości.

Z tych przyczyn zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu na

podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania

zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1

i art. 39821 k.p.c. przy uwzględnieniu przepisów § 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7

i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163,

poz. 1348 ze zm.).