II CZ 175/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 175/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa P. W.

przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 września 2010 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę kasacyjną pozwanego Skarbu Państwa – Dyrektora Urzędu Śledczego

w P. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 2 czerwca 2010 r.

W zażaleniu pełnomocnik pozwanego, będąca radcą prawnym, domagała się

uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestię zastępstwa procesowego Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym

reguluje art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.; dalej; „ustawa”). Z przepisu tego, mającego

charakter ustrojowy, wynika także norma o charakterze procesowym. Przyznaje on

zdolność postulacyjną przed Sądem Najwyższym wyłącznie Prokuratorii Generalnej,

pozbawiając jednocześnie tej zdolności adwokatów i radców prawnych. Innymi słowy, z

wyjątkiem określonym w art. 8b ust. 5 ustawy, nie jest dopuszczalne zastępowanie

Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym przez jakikolwiek inny podmiot. Wyłączne

zastępstwo, o którym mowa w przytoczonym przepisie obejmuje również czynności

związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym realizowane przed sądem

niższej instancji (postanowienie SN z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 47/06, OSNC 2007,

nr 5, poz. 75).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wniesiona została w dniu 23 sierpnia

2010 r. Jednocześnie w spawie nie zaszedł wyjątek, o którym mowa w art. 8b ust. 5

ustawy. W konsekwencji miał w niej zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy w obecnie

obowiązującym brzmieniu (art. 2 ust. 3 a contrario ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o

zmianie ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 79, poz. 660)).

Oznacza to, że zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2009

r. wniósł podmiot pozbawiony zdolności postulacyjnej.

Z tego powodu zażalenie należało odrzucić (art. 373 w zw. z art. 398 21 i art. 3941

§ 3 k.p.c.).

Wobec tego, że powód nie złożył odpowiedzi na zażalenie w przepisanym

prawem terminie (art. 395 § 1 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.) nie było podstaw do

zasądzenia żądanych w piśmie z dnia 24 listopada 2010 r. kosztów postępowania

zażaleniowego.