II CZ 170/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 170/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa Gminy Miasta S.

przeciwko A. C. i OK. D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we W.

z udziałem interwenientów ubocznych BRE Bank Spółki Akcyjnej w W. oraz R. D.

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

o rozwiązanie umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej OK. D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W.

na postanowienie zawarte w pkt II i III wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 listopada 2009 r.,

uchyla

zaskarżone

rozstrzygnięcie

o

postanowienie,

kosztach

postępowania

orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie

pozostawiając

zażaleniowego

Postanowieniem zamieszczonym w wyroku z dnia 26 listopada 2009 r., Sąd

Apelacyjny odrzucił apelację pozwanej OK. D. sp. z o.o. we W. i zasądził od niej na

rzecz powódki 5 400 zł kosztów postępowania apelacyjnego (pkt II i III sentencji

wyroku).

Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że w toku procesu o rozwiązanie umowy

wieczystego użytkowania z dnia 14 stycznia 1999 r., zawartej pomiędzy pozwaną

A. C. a powodową Gminą Miasto S., A. C. dnia 1 czerwca 2006 r. zbyła prawo

użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego działkę nr 257/6, położoną w S.,

P&J SA w P. Dnia 29 grudnia 2006 r. spółka P&J zbyła wymienione prawo

pozwanej spółce OK. D.

Zdaniem Sądu pozwana Spółka nie ma interesu (gravamen) w zaskarżeniu

wyroku z dnia 26 listopada 2006 r., rozwiązującego umowę użytkowania

wieczystego z dnia 14 stycznia 1999 r., ponieważ nie dotyka on jej praw

i obowiązków. Wymieniony wyrok w niczym nie krzywdzi pozwanej, gdyż

rozwiązuje umowę, której stroną była powódka i pozwana A. C. W tej sytuacji

należało przyjąć, że spółka OK. D. nie jest uprawniona do zaskarżenia wyroku i

odrzucić jej apelację (art. 373 w związku z art. 370 k.p.c.).

W zażaleniu pełnomocnik pozwanej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że powództwo uległo podmiotowemu przekształceniu

na wniosek powoda z dnia 18 października 2007 r. Postanowieniem z dnia

7 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w S. wezwał do udziału w sprawie

w charakterze pozwanego – na postawie art. 194 § 3 k.p.c. – OK D. sp. z o.o. we

W. Sąd nie dopatrzył się przeszkód do uwzględnienia wspomnianego wniosku (art.

pkt

k.p.c.).

Również

pozwani

nie

zakwestionowali

dokonanego

przekształcenia powództwa. Postanowienie z 7 listopada 2007 r. wywołało zatem

wynikające z niego wiążące w niniejszym postępowaniu skutki procesowe.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 czerwca 2009 r. została

rozwiązana umowa użytkowania wieczystego z dnia 14 stycznia 1999 r., będąca

źródłem stosunku użytkowania wieczystego, którego stroną – na skutek zbycia

prawa użytkowania wieczystego przez pierwotnego użytkownika wieczystego – jest

pozwana w sprawie OK D. sp. z o.o. we W. W tej sytuacji nie można podzielić

stanowiska Sąd Apelacyjnego, że pozwana Spółka nie ma interesu w zaskarżeniu

apelacją wyroku pozbawiającego ją nabytego prawa użytkowania wieczystego.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).