II CZ 17/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 17/12

POSTANOWIENIE

Dnia 19 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi G. L.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Okręgowego w P.

z dnia 27 sierpnia 2010 r.,

wydanym w sprawie z powództwa G. L.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w Warszawie Wielkopolskiemu Oddziałowi Wojewódzkiemu w Poznaniu,

Zakładowi Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji

im. prof. Ludwika Bierkowskiego w Poznaniu, Samodzielnemu Publicznemu

Zakładowi Opieki Zdrowotnej - Szpitalowi Wojewódzkiemu w Poznaniu

oraz Szpitalowi Klinicznemu Przemienienia Pańskiego Uniwersytetu Medycznego

im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 lipca 2012 r.,

zażalenia powódki (skarżącej)

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 14 września 2011 r.,

1) oddala zażalenie;

2) przyznaje ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego

pełnomocnikowi powódki z urzędu adwokatowi M. O.

wynagrodzenie z tytułu udzielenia nieopłaconej pomocy

prawnej w postępowaniu zażaleniowym w kwocie 2700

(dwa tysiące siedemset) złotych, podwyższone o stawkę

podatku VAT.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił na podstawie art. 410

§ 1 k.p.c., opartą o podstawy wznowienia określone w art. 401 pkt 2 k.p.c. i art. 403

§ 2 k.p.c., skargę G. L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem tego Sądu z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie sygn. akt XV …. o

zapłatę odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę poniesioną wskutek

niewłaściwego leczenia niewydolności żylnej kończyn dolnych. Uznał bowiem, że

wskazana jako nowy dowód recepta z sierpnia 2011 r., jest wprawdzie nowym

dokumentem, który nie mógł być analizowany w poprzednim postępowaniu, ale nie

ma on wpływu na ocenę, czy zaniechanie leczenia operacyjnego było niezasadne.

Ponadto skarżąca nie uzasadniła podstawy wznowienia określonej w art. 401 pkt 2

k.p.c. i jedynie zacytowała jej ustawowe brzmienie, a w postępowaniu prawomocnie

zakończonym brała aktywny udział. W konsekwencji stwierdził, że wprawdzie

powódka powołuje w skardze ustawowe podstawy wznowienia postępowania, ale w

rzeczywistości podstawy te nie zachodzą.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie

art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 410 § 1 i 2 k.p.c. Wniosła o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia w razie późniejszego

wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby

mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać

w poprzednim postępowaniu. Nowymi okolicznościami faktycznymi lub środkami

dowodowymi, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, są takie fakty lub

dowody, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie

zakończonym. „Wykrycie” natomiast, o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi

się

do

okoliczności

i

dowodów

w

poprzednim

postępowaniu

w

ogóle

nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej

niedostępnych (por. postanowienie z dnia 26 października 2011 r., III CZ 57/11,

niepubl. oraz postanowienie z dnia 25 maja 2011 r., II CZ 20/11, niepubl.

i powołane

w

nim

postanowienia).

W

rezultacie

możliwość

wznowienia

postępowania na podstawie art. 403 § 2 in fine k.p.c. jest uzależniona od łącznego

zaistnienia trzech przesłanek, po pierwsze – wykrycia po uprawomocnieniu się

wyroku nowych faktów, które istniały w toku postępowania, ale nie zostały w nim

powołane, po drugie – możliwości ich wpływu na wynik sprawy oraz po trzecie niemożności skorzystania z nich przez stronę w poprzednim postępowaniu.

W świetle powyższego, dowód z recepty z sierpnia 2011 r. nie nosi cechy

nowości, bowiem nie jest to dowód istniejący w czasie prawomocnie zakończonego

postępowania, z którego strona nie mogła wówczas skorzystać i który wykryła

dopiero po jego zakończeniu. Już zatem z tej przyczyny nie ma podstaw do

przyjęcia, że zachodzi ustawowa przesłanka wznowienia. Niemniej jednak

prawidłowe jest także stanowisko Sądu Okręgowego, iż wskazany przez skarżącą

dowód nie mógłby mieć wpływu na wynik sprawy. Wpływ ten miałyby takie

okoliczności faktyczne, które wchodziłyby w skład podstawy faktycznej żądania

pozwu, a ponadto wszelkie inne okoliczności, które mogłyby mieć bezpośredni lub

pośredni wpływ na wynik sprawy. Mogą to być, zatem zarówno fakty i dowody

odnoszące się bezpośrednio do podstawy dochodzonego roszczenia, jak również

fakty i dowody odnoszące się do oceny zebranego w sprawie materiału

dowodowego (por. postanowienie SN z dnia 15 lutego 2008 r., I CZ 152/07,

niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 6 lutego 2009 r., IV CZ 2/09, niepubl.).

Powołany przez skarżącą dowód z recepty z sierpnia 2011 r. może wskazywać na

istnienie schorzenia w niej opisanego, natomiast nie może mieć wpływu na ocenę

prawidłowości zachowania pozwanych w zakresie proponowanych procedur

leczniczych w okresie objętym pozwem tj. w 2004 - 2006 roku, a zatem dowód ten

nie mógłby mieć wpływu na wynik sprawy prawomocnie zakończonej.

Przepis art. 410 §2 k.p.c. ma zastosowanie wtedy, gdy okoliczności

przytoczone w skardze o wznowienie są niewystarczające do stwierdzenia, że jest

ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W konsekwencji, sąd powinien

wezwać stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi wówczas, gdy analiza

przytoczonych w uzasadnieniu skargi okoliczności i przyczyn żądania wznowienia

postępowania nie pozwala na ocenę jej dopuszczalności z punktu widzenia

ustawowo określonych podstaw wznowienia. W sytuacji takiej, jak w niniejszej

sprawie,

gdy

strona

skarżąca

wyraźnie

oznacza

podstawę

wznowienia

i okoliczności ją uzasadniające, a w sposób niewątpliwy nie wyczerpują one

przesłanek określonych w art. 403 § 1 k.p.c., nie ma podstaw do stosowania

przepisu art. 410 § 2 k.p.c.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 14

k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. o kosztach postępowania zażaleniowego

rozstrzygając zgodnie z § 19 ust. 1, § 2 ust. 3 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

md