II CZ 17/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 17/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie z wniosku J. Ż.

przy uczestnictwie Agencji Nieruchomości Rolnych w Warszawie Oddziału

Terenowego w S. oraz Skarbu Państwa - Starostwa Powiatowego

w C.

o ustanowienie drogi koniecznej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 3 kwietnia 2009 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 4 listopada 2008 r.,

oddala zażalenie i odstępuje od obciążenia wnioskodawcy

kosztami postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2008 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił

skargę

kasacyjną.

3 października

W

2008

uzasadnieniu

r.

podniósł,

pełnomocnik

że

zarządzeniem

wnioskodawcy

został

z

wezwany

dnia

do

uzupełnienia skargi przez przedstawienie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Wprawdzie pełnomocnik złożył pismo procesowe,

jednakże nie zawiera ono argumentów jurydycznych, które uzasadniałyby

którąkolwiek z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.

W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia, podnosząc, że w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania zostało przedstawione zagadnienie prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotne zagadnienie prawne polega na przedstawieniu tego zagadnienia

przez jego sformułowanie, z przytoczeniem argumentów prawnych, które mogą

prowadzić do różnych wyników (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, niepublikowane i z dnia 26 września 2005 r., II PK

98/05, OCNP 2006, nr 15 - 16, poz. 243). Jego rozstrzygniecie powinno wywierać

istotny wpływ na wynik sprawy.

Z kolei zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo,

gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni

przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego

zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla

prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., l PKN 341/2001 OSNP 2004, nr 6, poz. 100.).

O tym czy skarga kasacyjna zawiera niezbędny dla niej element, o którym

mowa w art. 3989 § 1 k.p.c., decyduje rzeczywiście nie tyle użycie w niej określeń

nawiązujących do ustawowo sformułowanych wymagań, lecz merytoryczna ocena

treści

stwierdzeń

przytoczonych

w

tym

wysoce

sformalizowanym

środku

odwoławczym (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2007 r.,

l CSK 237/07 i z dnia 21 kwietnia 2006 r., II CSK 76/06 niepublikowane).

Nie zmienia to jednak oceny, że zaskarżone postanowienie jest trafne. W samej

skardze kasacyjnej - jak wynika z analizy jej treści - nie został niewątpliwie

uzasadniony wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania. Zawarte natomiast w piśmie

uzupełniającym pytanie „czy wskazane w art. 365 k.p.c. związanie stron, o którym

mowa w powołanym przepisie polega na związaniu dyspozycją zawartą

w sentencji orzeczenia przy możliwości odmówienia mocy wiążącej motywom

zawartym w jego uzasadnieniu" nie można uznać za przedstawienie zagadnienia

prawnego, w ujęciu przedstawionym powyżej. Przede wszystkim skarżący nie

przedstawił żadnych argumentów, które wskazywałyby na związanie sądu

motywami

zawartymi

w

uzasadnieniu

wyroku

Sądu

Administracyjnego.

W literaturze i w judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, że wiążąca jest

sentencja orzeczenia, a motywy mogą służyć jedynie dla dokładniejszego

określenia treści rozstrzygnięcia

Mając na względzie ustalenie, że wnioskodawca ma dostateczny i swobodny

dostęp do swej nieruchomości po drodze stanowiącej działkę nr 136, będącą

własnością Skarbu Państwa, nawet z uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie

można było w drodze wykładni wywieść wniosku, iż w skardze została

wyartykułowana przesłanka oczywistej jej zasadności.

Z tych względów zażalenie uległo oddaleniu (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art.

39814 k.p.c.).

db