II CZ 167/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 167/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Ewy M.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości

przy ulicy Ż. [...] w S.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli ewentualnie o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 31 maja 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od powódki na rzecz pozwanej

kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) zł tytułem kosztów postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. odrzucił skargę

kasacyjną Ewy M. z uwagi na jej niedopuszczalność. W uzasadnieniu wskazał, że

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

w

niniejszej

sprawie,

mającej

charakter

majątkowy, nie przekracza progu dopuszczalności skargi kasacyjnej, tj. kwoty

50.000 zł. Nadto - w ocenie Sądu Okręgowego - również wartość zgłoszonego

przez skarżącą żądania ewentualnego „o ustalenie” nie przekracza granicy

dopuszczalności skargi kasacyjnej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka wniosła o jego uchylenie,

zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów prawa materialnego - bez

wskazania konkretnych przepisów - przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe

zastosowanie i w rezultacie przyjęcie, że przedmiotowa sprawa ma charakter

majątkowy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3986 § 2 w zw. z art.

3982 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 w związku z art. 361 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., art.

232 w związki z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 233 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.,

a także podstawowych zasad rządzących procedurą cywilną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

U podstaw podniesionych w zażaleniu zarzutów legło przekonanie skarżącej,

że rozpoznawana sprawa nie jest sprawą o prawa majątkowe. Zapatrywanie to

trzeba jednak uznać za błędne.

W

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

zostało

już

wyjaśnione,

że sprawami o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.

są sprawy, w których zgłoszone żądanie zmierza do realizacji prawa lub

uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe stron, a więc ma

na celu zmianę lub utrzymanie dotychczasowego stanu majątkowego stron.

Dla rozróżnienia

majątkowego

i niemajątkowego

charakteru

sprawy

nie

ma znaczenia charakter zgłoszonego roszczenia; sprawami majątkowymi są

zarówno sprawy o świadczenie, jak i o ustalenie lub o ukształtowanie stosunku

prawnego lub prawa, jeżeli zgłoszone żądanie zmierza do realizacji prawa lub

uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na sytuację materialną stron (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 listopada 2001 r., III CKN 568/01,

niepubl.; z dnia 8 grudnia 2005 r., II CZ 110/05, niepubl.; z dnia 6 października

2006 r., V CZ 67/06 niepubl. i z dnia 15 grudnia 2006 r. III CZ 85/06, niepubl.).

W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1981 r.,

III CZP 12/81 (OSNC 1982, nr 4, poz. 44), mającej moc zasady prawnej, wyrażony

został pogląd, zgodnie z którym roszenie o wyrażenie zgody na przeniesienie

własności nieruchomości w wykonaniu umowy zobowiązującej do przeniesienia

własności, realizowane na podstawie art. 64 k.c. i art. 1047 k.p.c., jest roszczeniem

o charakterze majątkowym.

W świetle przytoczonego stanowiska judykatury, nie ulega wątpliwości,

że zgłoszone w pozwie roszczenie o zobowiązanie Wspólnoty Mieszkaniowej

Nieruchomości w S. do złożenia oświadczenia woli o przeniesieniu na skarżącą

prawa własności zaadaptowanej przez nią powierzchni strychowej, jak też żądanie

ewentualne w przedmiocie ustalenia, że skarżącej przysługuje prawo do nabycia

spornego lokalu po cenie uwzględniającej 50% bonifikatę z tytułu nabycia lokalu

znajdującego

się

w

budynku

wpisanym

do

rejestru

zabytków,

zostało

uwarunkowane interesem ekonomicznym.

Zgodnie

z

art.

3982

§

zdanie

pierwsze

k.p.c.,

skarga

kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Skarżąca w pozwie oznaczyła wartość przedmiotu sporu na kwotę 12.356 zł.

Wnosząc

apelację,

również

wskazała

tę

kwotę

jako

wartość

przedmiotu zaskarżenia. Bezsprzecznie zatem wartość przedmiotu zaskarżenia

skarga kasacyjną jest niższa od wartości warunkującej dopuszczalność tego

środka zaskarżenia. W tej sytuacji Sąd Okręgowy w S. zasadnie odrzucił skargę

kasacyjną powódki jako niedopuszczalną.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na

podstawie art. 98 §1 i art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 398 21 oraz art. 391 § 1

k.p.c. i § 6 pkt 5 oraz § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).