II CZ 166/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 166/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa T. T.

przeciwko Gminie Z. – Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji

oraz Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w Warszawie o

zadośćuczynienie i rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 marca 2012 r.,

zażaleń pozwanych – Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Spółki

Akcyjnej w Warszawie oraz Gminy Z. – Miejskiego

Ośrodka Sportu i Rekreacji

na postanowienie o kosztach

zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 14 czerwca 2011 r.,

oddala

zażalenia;

nie

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

obciąża

żalących

kosztami

W wyroku z dnia 14 czerwca 2011r. Sąd Okręgowy w Ł. postanowił nie

obciążać powoda T. T. obowiązkiem zwrotu pozwanym kosztów postępowania

apelacyjnego.

W zażaleniach na to postanowienie pozwani wnieśli o jego uchylenie

i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 102 k.p.c. ustawodawca odwołuje się do pojęcia „wypadków

szczególnie uzasadnionych”. Takie sformułowanie wprawdzie nie jest klauzulą

generalną, jednak opiera się na zwrocie niedookreślonym, który może odsyłać

również do argumentów natury aksjologicznej. Stwarza to pewien luz decyzyjny dla

organu stosującego prawo, umożliwiający realizację funkcji tej regulacji a więc

nieobciążenie jednej ze stron kosztami procesu w sytuacjach szczególnych. Z tego

względu nieuzasadniona jest nadmierna ingerencja w rozstrzygnięcia wydane na

podstawie art. 102 k.c. Kontrola sprawowana przez Sąd Najwyższy musi być

ograniczona do zwalczania orzeczeń dotkniętych poważnym błędem.

Przyjęta wykładnia art. 102 k.p.c. przemawia za oddaleniem zażaleń

w rozważanej sprawie. Sąd Okręgowy miał podstawę do zastosowania art. 102

k.p.c. z uwagi na charakter sprawy oraz okoliczność, że obciążenie powoda

obowiązkiem zwrotu kosztów procesu za II instancję stanowiłoby dla niego zbyt

duże obciążenie.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

md