II CZ 156/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 156/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku J. S.

przy uczestnictwie B. K.

o dział spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia adwokata M. P.

na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt IV Ca

(…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 18 czerwca 2010 r. odrzucił

wniesione zażalenie adwokata M. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia

31 maja 2010 r., w którym zakwestionował wysokość przyznanego mu tym orzeczeniem

wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Powyższe postanowienie zostało

zaskarżone zażaleniem, w którym adwokat M. P. domagał się uchylenia zaskarżonego

postanowienia i rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia

31 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kontroli w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym podlegają

postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną i skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 394 1 § 1 pkt 1

k.p.c.) oraz postanowienia sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji (art. 394 1 § 1 pkt 2 k.p.c.). Poza

tym zażalenie do Sądu Najwyższego jest dopuszczalne na postanowienia sądu drugiej

instancji kończące postępowanie w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna z

wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1 k.p.c., a także postanowień

wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii.

W szczególności nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, a więc

takie, którego uprawomocnienie się trwale zamykałoby drogę do rozstrzygnięcia sprawy

co do istoty przez sąd danej instancji. W tym bowiem ujęciu słowo „sprawa” występuje w

znaczeniu materialnoprawnym i oznacza całość sporu.

Wobec powyższego, zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu (art.

373 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3943 § 3 k.p.c.).