II CZ 155/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 155/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi S. W.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 18 lutego 2010 r., wydanym w sprawie z powództwa S.

W. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w N.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 kwietnia 2011 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 kwietnia 2010 r.,

1) oddala zażalenie;

2) przyznaje adwokatowi R. W. ze środków budżetowych

Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego kwotę 5.400 (pięć

tysięcy czterysta) zł wraz z należnym podatkiem od

towarów i usług, tytułem kosztów pomocy prawnej

udzielonej powódce

z urzędu w postępowaniu

zażaleniowym;

3) zasądza od powódki S. W. na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 500zł

tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 30 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z 18

lutego 2010 r., wskazując na brak ustawowej podstawy wznowienia (art. 410 § 1

k.p.c.). W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i

orzeczenie w przedmiocie wznowienia postępowania oraz o zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego, zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem:

art. 410 § 1, art. 401 pkt 2 k.p.c. i oraz art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. przez bezpodstawne

odrzucenie skargi, mimo istnienia przesłanek do wznowienia postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Skarga o wznowienie postępowania, którą Sąd Apelacyjny odrzucił

zaskarżonym postanowieniem, została oparta na dwóch podstawach: braku

możliwości obrony przez skarżącą jej praw, spowodowanej odrzuceniem wniosku

o ustanowienie dla niej adwokata z urzędu (art. 401 pkt 2 k.p.c.) oraz oparcia

wyroku na podrobionym akcie notarialnym (art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził ogólnie,

że żadna z tych podstaw nie uzasadnia wznowienia postępowania w sprawie oraz

omówił przyczyny, z powodu których nieuzasadniona jest wskazana przez skarżącą

podstawa wznowienia wymieniona w art. 401 pkt 2 k.p.c.

Argumentacja przedstawiona w tym zakresie zasługuje na aprobatę.

Odmowa ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie przesądza automatycznie

o nieważności postępowania (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 12 września

2007 r., I CSK 199/07, niepubl.), zaś skarżąca nie wskazała konkretnych

argumentów, które by

świadczyły o tym, że w związku z samodzielnym

występowaniem w sprawie została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.

Przebieg postępowania, którego dotyczy skarga o wznowienie prowadzi natomiast

do konkluzji przeciwnej – skarżąca aktywnie dochodziła bowiem swych praw,

składając pisma procesowe i biorąc udział w rozprawach.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny nie odniósł się

natomiast wprost do drugiej ze wskazanych przez skarżącą podstaw wznowienia

postępowania, a wymienionej w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. Mimo braku

szczegółowego wywodu w tym zakresie w pełni podzielić jednak należy ogólny

wniosek Sądu, co do braku spełnienia tej przesłanki. Kwestia autentyczności aktu

notarialnego była już przedmiotem rozpoznania zarówno w postępowaniu, którego

wznowienia żąda skarżąca, jak również w postępowaniu o unieważnienie tego aktu

toczącym się przed Sądem Okręgowym w Z. Skarżąca, poza ogólnym

stwierdzeniem, że orzeczenie Sądu Apelacyjnego oparte zostało na podrobionym

dokumencie, nie wskazała żadnych argumentów, które przemawiałyby za

rzeczywistym istnieniem tej przesłanki.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art.

39814 k.p.c. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 98, art. 99 i art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. 2002, nr 163, poz. 1348 ze zm. Z uwagi na złą

sytuację majątkową skarżącej, uniemożliwiającą poniesienie przez nią kosztów

postępowania zażaleniowego w pełnej wysokości, uzasadnione było obciążenie jej

tymi kosztami w części, na podstawie art. 102 k.p.c.