II CZ 151/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 151/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa D. W.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji WARTA Spółce

Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 lutego 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 1 czerwca 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od powoda na rzecz strony

pozwanej kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem zawartym w punkcie 2 wyroku z dnia 1

czerwca 2011 r. zasądził od powoda D. W. na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeń i

Reasekuracji WARTA S.A. w W. kwotę 2 700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie art. 100 i 102 k.p.c.,

podnosząc, że sytuacja zdrowotna i materialna powoda uzasadniała nieobciążanie

go kosztami postępowania apelacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W wypadkach szczególnie uzasadnionych, na podstawie art. 102 k.p.c.,

Sąd może zasądzić od strony przegrywającej część kosztów procesu albo nie

obciążać jej tymi kosztami w ogóle. W orzecznictwie precyzuje się pojęcie

„wypadku szczególnie uzasadnionego”, tym niemniej ocena, czy w sprawie

zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony należy do swobodnej decyzji sądu.

Chociaż kwestia trafności i zasadności skorzystania z tego uprawnienia podlega,

co do zasady, kontroli Sądu wyższego rzędu, to jednak ewentualna zmiana

zaskarżonego postanowienia o kosztach powinna ograniczać się do sytuacji

wyjątkowych (zob. m. in. postanowienia SN z dnia 3 grudnia 2007 r., I CZ 110/07

nie publ. i z dnia 1 października 2010, I CZ 142/10 nie publ.).

W

uzasadnieniu

zażalenia

nie

zostały

przedstawione

okoliczności

i argumenty, które usprawiedliwiałyby zastosowanie art. 102 k.p.c. Poczynione

przez Sąd Apelacyjny ustalenia nie wskazują, aby sytuacja zdrowotna i materialna

powoda była na tyle trudna, aby mogła uzasadniać nieobciążanie go kosztami

postępowania.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 100 k.p.c. Powód przegrał

sprawę przed Sądem Apelacyjnym w całości, nie było zatem podstaw

do stosunkowego rozdzielenia kosztów.

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji, o kosztach postępowania

zażaleniowego orzekając na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3

oraz art. 99 w zw. z art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.