II CZ 150/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 150/12

POSTANOWIENIE

Dnia 16 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko C. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 16 stycznia 2013 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 26 czerwca 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną M. S. jako nieopłaconą w terminie, po uprzednim oddaleniu jej wniosku o

przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej.

Zażaleniem z dnia 9 lipca 2012 r. M. S. zaskarżyła powyższe postanowienie,

domagając się jego zmiany i przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi.

Żaląca wniosła także o rozpoznanie zasadności oddalenia wniosku o przywrócenie

terminu oraz podniosła, że Sąd nie rozpoznał wszystkich okoliczności sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Jak wyjaśniono w judykaturze, winą strony (jej przedstawiciela lub pełnomocnika

procesowego)

w

znaczeniu

procesowym

jest

nieprzykładanie

staranności

i troskliwości w tym wysokim stopniu, jakiego wymaga z natury rzeczy prowadzenie

procesu, nieprzestrzeganie wszelkich potrzebnych i możliwych środków ostrożności

dla dopełnienia w terminie czynności procesowej, jeżeli wskutek tego czynności

procesowej nie dokonano w terminie, a z okoliczności przypadku wynika, że przy

zachowaniu tej staranności i ostrożności strona dopełniłaby tej czynności w terminie

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.05.2012 r., II UZ 14/12, LEX nr

1222161). Przy rozpoznawaniu wniosku należy rozważyć wszystkie okoliczności

danego przypadku uchybienia terminu.

Ocena Sądu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia

opłaty od skargi kasacyjnej, skutkująca następnie odrzuceniem tego środka, jest

trafna. Żaląca została częściowo zwolniona od obowiązku uiszczenia opłaty od

skargi kasacyjnej, i w terminie tygodniowym – licząc od dnia doręczenia jej

pełnomocnikowi tego orzeczenia, tj. 29 maja 2012 r. – zobowiązana była uiścić

brakującą część opłaty, czego nie uczyniła. Sąd rozpoznając ten wniosek wiążąco

ocenił sytuację materialną powódki.

Powołany przez żalącą argument w postaci jej stanu zdrowia, potwierdzony

zaświadczeniem lekarskim, nie przemawia za uznaniem, iż strona uchybiła

terminowi bez swojej winy, zwłaszcza że, jak wynika z zażalenia, nie była to

rzeczywista

przyczyna

nieuiszczenia

przez

powódkę

w

terminie

opłaty.

Z zaświadczenia wystawionego przez lekarza, a znajdującego się w aktach sprawy

(k. 266) wynika, że powódka cierpi na schorzenia typowe dla swojego wieku (tj. np.:

miażdżyca).

Sąd oceniając jednak stan majątkowy strony ubiegającej się o zwolnienie od

obowiązku uiszczenia opłaty uznał, że jej stan majątkowy pozwala na uiszczenie

kwoty 1000 zł. Jak wskazał sam pełnomocnik żalącej, informował on ją – nawet

przed wydaniem przez sąd orzeczenia w przedmiocie wniosku o zwolnienie od

kosztów sądowych – o możliwości jego nieuwzględnienia i konieczności

wydatkowania określonej kwoty na ten cel. Powódka powinna była już wtedy

gromadzić środki na ten cel i na wypadek odmowy zwolnienie od kosztów uiścić

opłatę w terminie.

Powołane względy wskazują na zasadność wydanego przez Sąd orzeczenia

o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.