II CZ 15/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 15/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa SGB – T. L. Polskiego Towarzystwa Leasingowego - Spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przeciwko H. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 marca 2007 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 listopada 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 23 listopada 2006 r. odrzucił skargę

kasacyjną stwierdzając, że wbrew wymaganiu przewidzianemu w art. 3984 § 1 pkt

1 k.p.c. nie wskazuje, czy wyrok zaskarżony został w całości czy w części.

W

zażaleniu,

zawierającym

wniosek

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia pełnomocnik pozwanego podniósł, że z treści wniosku kasacyjnego,

zawierającego żądanie uchylenia wyroku w całości w sposób oczywisty wynika, że

wyrok zaskarżony został w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie budzi wątpliwości

że oznaczenie orzeczenia, od którego skarga

kasacyjna została wniesiona ze wskazaniem granic zaskarżenia (art. 398 4 § 1 pkt 1

k.p.c.) oraz wniosek kasacyjny (art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. ) są odrębnymi elementami

skargi kasacyjnej. Pozostają jednak ze sobą w związku w tym znaczeniu, że

postulowane we wniosku kasacyjnym rozstrzygnięcie dotyczyć może wyłącznie

zaskarżonej części orzeczenia. Jeśli zatem we wniosku kasacyjnym skarżący

wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, to mimo że w skardze

kasacyjnej granice zaskarżenia nie zostały precyzyjnie określone, przyjąć należało,

że wyrok został zaskarżony w całości.

Skarga

kasacyjna

jest

pismem

procesowym.

Okoliczność,

że

jej

sporządzenie powierzone zostało profesjonalnym pełnomocnikom procesowym

w ramach przymusu adwokacko – radcowskiego nie może oznaczać, że do tego,

wprawdzie szczególnego, ale jednak pisma procesowego, miałby nie mieć

zastosowania art.130 § 1 zd.2 k.p.c. Brak zatem w skardze kasacyjnej precyzji przy

określeniu granic zaskarżenia w sytuacji, gdy treść wniosku kasacyjnego

jednoznacznie określa zakres zaskarżenia, kwalifikować należy jako oczywistą

niedokładność, nie stanowiącą przeszkody do nadania skardze biegu.

Z przytoczonych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 398 15 § 1 zd. 1

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).