II CZ 149/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 149/97

POSTANOWIENIE

Dnia 19 grudnia 1997 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - F.Barczewska

Sędziowie:

SN - Z.Kwaśniewski (spraw.)

SA - I.Gromska-Szuster

po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 1997 r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku S. B.

z udziałem I. B., K. M. N. i Z. W.

o stwierdzenie nabycia spadku,

na skutek zażalenia Z. W.

na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 21 sierpnia 1997 r., sygn. akt II Cz […]

p o s t a n a w i a:

oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 1997 r. (sygn. akt II Cz […]) Sąd

Wojewódzki w K. odrzucił kasację uczestnika postępowania Z. W..

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd II instancji stwierdził, że uczestnik

został pouczony, iż od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 14 lipca

1997 r. służy kasacja, która winna być wniesiona przez pełnomocnika będącego

adwokatem. Ponieważ uczestnik sporządził kasację osobiście, przeto Sąd

Wojewódzki uznał ją za dotkniętą brakiem, który musiał skutkować jej

odrzuceniem na podstawie art. 3935 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc.

Powyższe postanowienie uczestnik postępowania zaskarżył zażaleniem,

twierdząc, że nie ma żadnych przesłanek do odrzucenia rzekomej kasacji.

Żalący się wywodzi, że bezzasadne jest powoływanie się na art. 393 5, gdyż

artykuł ten przewiduje termin miesięczny, a z pouczenia zawartego na pieczątce

wynikał jednotygodniowy termin zaskarżenia.

Wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skarżący twierdzi,

że jest ono bezzasadne i „…bezprawnie uchyla postanowienie wyższej

instancji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 3932 § 1 kpc wprowadził tzw. „przymus adwokacki”,

polegający na obowiązku wniesienia kasacji przez pełnomocnika będącego

adwokatem lub radcą prawnym. Wyjątki od powyższej zasady zostały określone

przez ustawodawcę w art. 3932 §´2 kpc.

Bezspornym jest, że kasacja (nazwana zażaleniem) została wniesiona w dniu

1 sierpnia 1997 r. do Sądu Wojewódzkiego w K. osobiście przez uczestnika

postępowania (k. 186 akt). Z zażalenia nie wynika, by uczestnik postępowania

spełniał wymogi wynikające z art. 3932 § 2 kpc, tj. by należał do kręgu

podmiotów uprawnionych z mocy tego przepisu do samodzielnego wniesienia

kasacji, bez konieczności dochowania wymogu „przymusu adwokackiego”.

W tej sytuacji odrzucenie kasacji przez Sąd II instancji było uzasadnione

w świetle art. 3935 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc, jako niedopuszczalnej z wyżej

wskazanych przyczyn.

Skutku powyższego nie może unicestwiać podnoszony w zażaleniu

zarzut, że w pouczeniu o sposobie zaskarżenia orzeczenia, doręczonym

uczestnikowi, wadliwie określony został termin do wniesienia środka

zaskarżenia. Takie uchybienie w treści pouczenia mogłoby ewentualnie

uzasadniać wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania

czynności procesowej, natomiast nie może ono sanować braku w postaci

wniesienia kasacji przed podmiot do tego nie uprawniony.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, działając na

podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 39318-19 kpc i art. 397 § 2 kpc.

aw

er