II CZ 147/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 147/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi C. Europe - Spółki Akcyjnej,

dawniej AIG Polska Towarzystwo Ubezpieczeń - Spółka Akcyjna w Warszawie

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 grudnia 2007 r.,

w sprawie z powództwa W. S.

przeciwko AIG Polska Towarzystwu Ubezpieczeń - Spółce Akcyjnej w Warszawie,

obecnie C.Europe - Spółka Akcyjna

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 stycznia 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej (skarżącej)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 czerwca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W dniu 10 grudnia 2010 r. strona pozwana C. Europe S.A. wniosła skargę o

wznowienie

postępowania

w

sprawie

z

powództwa

M.R.,

zakończonej

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 29 listopada 2007 r.

zasądzającym zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę z tytułu

szkód

poniesionych w wyniku wypadku komunikacyjnego.

Jako uzasadnienie skargi powołała przesłanki art. 403 § 2 k.p.c. wskazując

na wykrycie nowej okoliczności faktycznej mogącej mieć wpływ na wynik sprawy,

którą było wydanie w dniu 27 listopada 2008 r. przez Sąd Rejonowy wyroku, który

uprawomocnił się w dniu 17 kwietnia 2009 r., uniewinniającego J. M. od zarzutu

spowodowania przedmiotowego wypadku drogowego i przyjmującego, że sprawcą

wypadku był kierujący samochodem ciężarowym jadącym z przeciwka. Skarżąca

wskazała, że ponieważ w sprawie II C /…/ podstawą uwzględnienia powództwa

poszkodowanego w tym wypadku powoda było ustalenie przez Sąd, iż winę za

wypadek ponosi J. M., kierująca samochodem osobowym „Peugeot 406”,

ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej, prawomocny

wyrok uniewinniający ją od zarzutu popełnienia tego czynu, wydany już po

uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku, mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienia skargi strona pozwana

wskazała, że J. M. skierowała do niej w dniu 14 czerwca 2010 r. wniosek o wypłatę

zadośćuczynienia oraz wniosek o przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego i

przekazanie pełnych akt wraz z końcowymi ustaleniami do Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego celem wypłaty odszkodowania. Termin do wniesienia

skargi o wznowienie postępowania rozpoczął bieg, zdaniem strony pozwanej, w

dniu 28 października 2010 r., gdy otrzymała ona od Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego pismo z dnia 20 października 2010r. o odmowie przyjęcia

odpowiedzialności Funduszu za skutki wypadku jakich doznała J. M.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 410 § 1 k.p.c., z

powodu niezachowania terminu do jej wniesienia. Stwierdził, że ponieważ J. M., do

wniosku z dnia 14 czerwca 2010 r. o wypłatę odszkodowania, skierowanego do

strony pozwanej, załączyła odpis prawomocnego wyroku karnego uniewinniającego

ją od zarzutu spowodowania wypadku drogowego, strona pozwana już wówczas

powzięła wiadomość o zaistnieniu okoliczności restytucyjnych powołanych w

skardze o wznowienie postępowania, która została wniesiona w dniu 10 grudnia

2010 r., a więc z uchybieniem trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 407

§ 1 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona pozwana wnosząc o jego

uchylenie wskazała, że w rozpoznawanej sprawie wykrycie środków dowodowych,

z których strona nie mogła skorzystać odnosi się do dowodów, których możliwość

przeprowadzenia pojawiła się dopiero po zakończeniu postępowania likwidacyjnego

w dniu 28 października 2010 r., bowiem dopiero w wyniku pisma z dnia

28 października 2010 r. Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w sprawie

przyjęcia odpowiedzialności za szkodę komunikacyjną, strona pozwana mogła

podjąć środki prawne w celu ochrony własnych interesów, jak również ocenić,

w sposób wiarygodny, wpływ nowej okoliczności, którą była odmowa przyjęcia

odpowiedzialności za szkodę w związku z zakończeniem postępowania karnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ulega

wątpliwości, że strona pozwana, jako podstawę skargi

o wznowienie postępowania wskazała wykrycie nowej okoliczności w postaci

wyroku

prawomocnego

sądu

karnego

z

dnia

listopada

2008

r.

(który uprawomocnił się w dniu 17 kwietnia 2009 r.), uniewinniającego od zarzutu

spowodowania wypadku drogowego kierowcę samochodu osobowego, za którego

odpowiedzialność

z

tytułu

obowiązkowego

ubezpieczenia

komunikacyjnego

ponosiła strona pozwana i którego odpowiedzialność za wypadek przyjął sąd

w zaskarżonej

sprawie,

obciążając

stronę

pozwaną

obowiązkiem

wypłaty

odszkodowania poszkodowanemu powodowi M. R.

Podstawą żądania wznowienia było zatem wykrycie takich okoliczności

faktycznych i środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy,

a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2

k.p.c.).

Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c. w takiej sytuacji trzymiesięczny termin do

wniesienia skargi o wznowienie liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się

o podstawie wznowienia, co przenosząc na okoliczności rozpoznawanej sprawy

oznacza trzymiesięczny termin od dnia, w którym strona pozwana dowiedziała się

o zapadnięciu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 listopada 2008

r. w sprawie III K /.../, uniewinniającego J. M. od zarzutu spowodowania wypadku

drogowego.

Bezsporne jest, że o wyroku tym strona pozwana dowiedziała się w dniu

18 czerwca 2010 r., gdy otrzymała skierowane do niej pismo J. M. z dnia 14

czerwca 2010 r. stanowiące wniosek o wypłatę zadośćuczynienia, do którego

załączony był odpis powyższego wyroku.

Rację

ma

skarżąca,

że

w

świetle

jednolitego

stanowiska

Sądu

Najwyższego, termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania opartej na

twierdzeniu o wykryciu nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych

biegnie od dnia, w którym strona w sposób wiarygodny dowiedziała się o ich

istnieniu i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy (porównaj

między innymi orzeczenia z dnia 25 stycznia 1967 r. II CZ 128/66, OSP 1968/9/198,

z dnia 14 października 1976 r. IV CZ 105/76, OSNC 1977/5-6/96 i z dnia 19 marca

2009 r. III CZ 11/09). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że samo

odczytanie wyroku sądu karnego z dnia 27 listopada 2008 r. III K 517/07 było

wystarczające do stwierdzenia, w sposób wiarygodny, czy mógłby on mieć wpływ

na wynik zaskarżonej sprawy o zasądzenie odszkodowania, zadośćuczynienia

i renty na rzecz M.R. jako poszkodowanego w wypadku drogowym od strony

pozwanej- zakładu ubezpieczeń odpowiadającego za ubezpieczonego w tym

zakładzie sprawcę wypadku – J. M. Trafnie zatem Sąd Apelacyjny uznał, że już w

chwili otrzymania wniosku J. M. z dnia 14 czerwca 2010 r. strona pozwana

dowiedziała się o podstawie wznowienia.

Dla tej świadomości, a tym samym dla biegu terminu do wniesienia skargi

o wznowienie postępowania w zaskarżonej sprawie nie miało żadnego znaczenia

stanowisko Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie wniosku

J. M. o wypłacenie na jej rzecz zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez nią w

wypadku. To czy Fundusz przyjął czy nie przyjął obowiązku wypłacenia J. M.

zadośćuczynienia w niczym nie zmieniało sytuacji strony pozwanej w zaskarżonej

sprawie, w której odpowiadała ona za J. M., jako sprawcę wypadku drogowego,

wobec M. R., jako poszkodowanego w tym wypadku. Odpowiedzialność lub

brak odpowiedzialności Funduszu wobec J. M. za skutki wypadku nie mógłby mieć

zatem niewątpliwie żadnego wpływu na wynik zaskarżonej sprawy i jako taki nie

został wskazany przez skarżącą, jako podstawa żądania wznowienia. Nie może

więc mieć żadnego znaczenia dla ustalenia początku terminu przewidzianego w art.

407 § 1 k.p.c. to, kiedy strona pozwana dowiedziała się o stanowisku

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie wniosku J. M. o

wypłatę zadośćuczynienia.

Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania opartej na

wskazanej przez stronę pozwaną podstawie rozpoczął zatem bieg w dniu

18 czerwca 2010 r., gdy otrzymała odpis prawomocnego wyroku karnego i upłynął

w dniu 18 września 2010 r., a więc trafne jest stanowisko Sądu Apelacyjnego,

iż skarga o wznowienie, wniesiona w dniu 10 grudnia 2010 r., została wniesiona po

terminie, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

jw