II CZ 147/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 147/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi B. P.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I Ca (…)

wydanym w sprawie z wniosku T. i T. małżonków S.

przy uczestnictwie B. P., H. S. i T. D.

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia skarżącej B. P.

na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt I Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę o

wznowienie postępowania uczestniczki B. P. w sprawie o zasiedzenie, zakończonego

postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 kwietnia 2006 r.

Na powyższe postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania

uczestniczka wniosła zażalenie. Zarzuciła w nim naruszenie art. 410 § 1 k.p.c., art. 403

§ 1 pkt 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy w S. stwierdził, iż skarżąca powołała się na podstawę wznowienia

określoną w art. 403 § 2 k.p.c., który stanowi, iż można żądać wznowienia w razie

późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku

prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych,

które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu. W związku z tym Sąd Okręgowy przeanalizował przedłożone

przez uczestniczkę postępowania dokumenty i uznał, iż mogła ona skorzystać z

większości dowodów, które załączyła do skargi, a pozostałe nie stanowiły dowodu na

okoliczność samoistnego posiadania nieruchomości, zatem skarga nie opiera się na

ustawowej podstawie wznowienia.

W zażaleniu podniesiono jednak zasadnie, że w skardze o wznowienie

postępowania oprócz wspomnianej wyżej podstawy wznowienia uczestniczka zarzuciła

również oparcie zaskarżonego postanowienia na dokumencie przerobionym, co stanowi

podstawę wznowienia określoną w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.

W orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli w materiale dowodowym znajdował się

dokument podrobiony lub przerobiony, nie ma podstaw do wznowienia postępowania,

tylko wtedy, gdy nie miał on wpływu na rozstrzygnięcie sądu (zob. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., I CZ 80/05, niepubl. i z dnia 20

listopada 2009 r., III CZ 46/09, niepubl.). Sąd Okręgowy natomiast w ogóle nie odniósł

się do tej podstawy wznowienia.

Przyjęcie przez Sąd, że skarga nie opiera się na ustawowej podstawie

wznowienia, przy braku rozważenia jednej z podstaw wznowienia wskazanej przez

skarżącą uzasadniało zarzut naruszenia art. 410 § 1 k.p.c. Dlatego też zaskarżone

postanowienie podlegało uchyleniu (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.).