II CZ 146/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 146/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi H. M. i Z. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt I ACa (…)

wydanym w sprawie z powództwa H. M. i Z. M.

przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Apelacyjnemu oraz Sądowi Okręgowemu

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia powodów (skarżących)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i zasądza od powodów solidarnie na rzecz Skarbu Państwa –

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł

tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę powodów H. M. i Z. M. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 15 stycznia 2010 r. [sygn. akt I Aca

(…)] jako nieopartą na ustawowej podstawie (art. 410 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu powodowie zarzucili naruszenie art. 410 § 1 k.p.c. oraz wnieśli o

zmianę zaskarżonego postanowienia i przekazanie skargi do rozpoznania na rozprawie.

W ich ocenie badanie na posiedzeniu niejawnym dopuszczalności skargi o wznowienie

postępowania nie może obejmować badania, czy wskazana w skardze ustawowa

podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c., sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o

wznowienie

postępowania

wniesioną

po

upływie

przepisanego

terminu,

niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego dominuje pogląd, że skarga o wznowienie postępowania nie jest oparta na

ustawowej podstawie nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia

została sformułowana w sposób nieodpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy z

uzasadnienia skargi wynika, że podstawa ta w rzeczywistości nie istnieje. Innymi słowy,

skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jeżeli w okolicznościach

konkretnej sprawy wskazana przez stronę podstawa nie zostanie przez sąd stwierdzona

(z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9, s. 14; z dnia 10 lutego 2006 r., I

PZ 33/05, OSNP 2007, nr 3-4, poz. 48; z dnia 14 grudnia 2006 r. I CZ 103/06, nie publ; z

dnia 21 września 2007 r. V CZ 88/07 nie publ.; z dnia 9 października 2009 r., II CZ

51/09, nie publ.; z dnia 22 kwietnia 2010 r., II CZ 27/10, nie publ.; z dnia 5 listopada

2010 r., I CZ 107/10, nie publ.). Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela ten

pogląd.

Taka sytuacja zachodziła w rozpoznawanej sprawie. Skargę o wznowienie

postępowania skarżący oparli na podstawie opisanej w art. 401 pkt 1 zd. 1 k.p.c.,

zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania, gdy strona wskutek

naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Przedstawione w

skardze twierdzenia w żadnej mierze nie mogą jednak świadczyć o tym, że wskazana

podstawa w rzeczywistości istniała. Zażalenie, w którym skarżący zakwestionował

możliwość badania przez sąd na posiedzeniu niejawnym, czy wskazana w skardze

podstawa wznowienia w rzeczywistości istnieje – jako nieuzasadnione należało oddalić

(3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.).

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 w

zw. z art. 98 § 1 i 3, art. 99 k.p.c. oraz w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.