II CZ 145/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 145/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi B. F.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 listopada 2009 r.,

wydanym w sprawie z powództwa B. F.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń „UNIQA” - Spółce Akcyjnej

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia powoda (skarżącego)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 marca 2010 r.,

1. oddala zażalenie,

2. przyznaje adw. S. G. od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł wraz z

podatkiem VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r. odrzucił skargę B.

F. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa B. F. przeciwko

Towarzystwu Ubezpieczeń „UNIQUA” S.A. o zapłatę. Uznał, że powołana w

skardze podstawa wznowienia nie zachodzi.

W zażaleniu wniesionym w dniu 13 maja 2010 r., pełnomocnik skarżącego

wniósł o „uchylenie tego postanowienia i ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd

Apelacyjny, ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi Najwyższemu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Termin do wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego jest tygodniowy i liczy

się od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie

przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie – od ogłoszenia

postanowienia (art. 394 § 2 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). Zgodnie jednak

z obowiązującym od 19 kwietnia 2010 r. art. 124 § 2 k.p.c., w razie ustanowienia

adwokata lub radcy prawnego na wniosek zgłoszony przed upływem terminu do

wniesienia zażalenia, dla którego sporządzenia ustawa wymaga zastępstwa

prawnego przez adwokata lub radcę prawnego, sąd doręcza ustanowionemu

adwokatowi lub radcy prawnemu odpis postanowienia z urzędu, a termin do

wniesienia zażalenia na postanowienie biegnie od dnia jego doręczenia

pełnomocnikowi. Jeżeli strona prawidłowo zażądała doręczenia postanowienia

z uzasadnieniem,

odpis

postanowienia

doręcza

się

pełnomocnikowi

z uzasadnieniem.

Postanowienie o odrzuceniu skargi B. F. zapadło na posiedzeniu niejawnym

w dniu 24 marca 2010 r. i zgodnie z art. 357 § 2 w zw. z art. 416 k.p.c. zostało mu

doręczone w dniu 13 kwietnia 2010 r. (k. 25). W dniu 9 kwietnia 2010 r. B. F.

złożył, doprecyzowany pismem wniesionym w dniu 21 kwietnia 2010 r., wniosek o

ustanowienie adwokata z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem

Najwyższym.

Postanowienie

z

dnia

kwietnia

2010

r.

Sąd

doręczył

ustanowionemu pełnomocnikowi w dniu 6 maja 2010 r. Dlatego zażalenie

wniesione w dniu 13 maja 2010 r., zgodnie z art. 124 § 2 k.p.c., uznać należało za

wniesione w terminie. Okazało się ono jednak bezzasadne.

Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c., sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę

o wznowienie postępowania wniesioną po upływie przepisanego terminu,

niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego dominuje pogląd, że skarga o wznowienie postępowania nie jest

oparta na ustawowej podstawie nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa

wznowienia została sformułowana w sposób nieodpowiadający ustawie, ale także

wówczas, gdy z uzasadnienia skargi wynika, że podstawa ta w rzeczywistości nie

istnieje. Innymi słowy, skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu,

jeżeli w okolicznościach konkretnej sprawy wskazana przez stronę podstawa nie

zostanie przez sąd stwierdzona (z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005,

nr 9, s. 14; z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05, OSNP 2007, nr 3-4, poz. 48; z dnia

14 grudnia 2006 r. I CZ 103/06, nie publ.; z dnia 21 września 2007 r. V CZ 88/07

nie publ.; z dnia 9 października 2009 r., II CZ 51/09, nie publ.; z dnia 22 kwietnia

2010 r., II CZ 27/10, nie publ.; z dnia 5 listopada 2010 r., I CZ 107/10, nie publ.).

Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela ten pogląd.

Taka sytuacja zachodziła w rozpoznawanej sprawie. Sąd Apelacyjny

zasadnie uznał, że wskazane w skardze okoliczności nie mogą świadczyć

o pozbawieniu skarżącego możności działania. O nieważności postępowania

wskutek pozbawienia możności działania można mówić jedynie wówczas, gdy

strona, pozbawiona uprawnień procesowych w wyniku wadliwego postępowania

sądu, znalazła się w sytuacji, która uniemożliwiała jej dochodzenie żądań (por.

m. in. postanowienia SN: z dnia 2 lutego 2006 r., II CZ 134/05, nie publ. oraz z dnia

28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNP 2001, nr 4, poz. 133). Skarżący

natomiast brał udział w postępowaniu, którego wznowienia się domaga

i podejmował niezbędne czynności procesowe.

Wobec powyższego, zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw,

należało oddalić (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

O

kosztach

w postępowaniu

nieopłaconej

kasacyjnym

Sąd

pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

Najwyższy orzekł na podstawie

§ 19

Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze

zm.).

md