II CZ 144/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 144/12

POSTANOWIENIE

Dnia 19 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

(przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi U. R.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 października 2011 r., wydanym

w sprawie z powództwa U. R.

przeciwko C. Bank Polska Spółce Akcyjnej

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 grudnia 2012 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 lutego 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając mu

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 roku, Sąd Apelacyjny, odrzucił skargę

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z

dnia 20 października 2011 r. wydanym w sprawie w powództwa U. R. przeciwko C.

Bank Polska o ochronę dóbr osobistych i zapłatę.

Jako przyczynę odrzucenia skargi wskazał brak ustawowej podstawy

wznowienia z art. 401 pkt 2 k.p.c. w postaci tego, że strona nie była należycie

reprezentowana. Sąd Apelacyjny uznał, że twierdzenia skarżącej o braku

umocowania pełnomocnika, a tym samym działaniu wbrew woli powódki na etapie

postępowania apelacyjnego nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym

zgromadzonym w sprawie. Z uzasadnienia skargi oraz z treści pełnomocnictwa

z dnia 16 marca 2009 r. podpisanego przez powódkę i adw. P. K. wynika że

pełnomocnictwo w sprawie, której wznowienia żąda skarżąca, zostało udzielone do

zastępowania U. R. przed Sądami wszystkich instancji - z uprawnieniem do

zawierania ugód i ustanawiania substytutu. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniem

skarżącej, z materiału sprawy wynika, wprost, że w chwili wniesienia apelacji oraz

wyrokowania w sprawie przez Sąd Apelacyjny, tj. w dacie 20 października 2011 r.

adw. P. K. posiadał pełnomocnictwo, skoro mógł zastępować skarżącą przed

wszystkimi instancjami, zaś w treści pełnomocnictwa nie ma żadnego ograniczenia

czasowego. Brak było także podstaw do przyjęcia, że pełnomocnictwo została

przez pozwaną wypowiedziane.

Powyższe postanowienie zaskarżyła zażaleniem powódka, zarzucając

naruszenie art. 233 § 1, art. 410 § 1 w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c. poprzez przyjęcie,

że w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego nie

doszło do zaistnienia przesłanek określonych w art. 401 pkt 2 k.p.c. i błędne

odrzucenie skargi na etapie formalnego sprawdzenia przez Sąd orzekający, czy

skarga została oparta na ustawowej podstawie, podczas podstawa skargi została

wskazana, a z przedstawionych okoliczności, popartych stosowanymi dowodami,

wynika, że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie. W konkluzji

powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, a także o zasądzenie od

pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania wywołanego zażaleniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie

przypisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie.

Z treści

zażalenia

wynika,

że

skarżąca

kwestionowała

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego negujące zaistnienie podstawy wznowienia w postaci nienależytej

reprezentacji w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c. w postępowaniu zakończonym

wyrokiem z dnia 20 października 2011 r. Podzielając pogląd, że w zasadzie ocena

podstaw skargi na etapie wstępnym ma charakter formalny i ogranicza się do

ustalenia, czy skarżący wskazuje podstawę wznowienia, która odpowiada jednej

z podanych w kodeksie postępowania cywilnego przyczyn uzasadniających

żądanie

wznowienia,

nie

zaś,

czy

podstawa

ta

rzeczywiście

istnieje

(np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CZ 121/05,

niepubl.; czy z dnia 10 sierpnia 2007 r., II UZ 9/07, OSNP 2008/19-20/303), należy

zwrócić uwagę, że kwestionując twierdzenia o braku możliwości obrony przez

skarżącego jego praw Sąd dokonał w istocie merytorycznej oceny skargi. Ocena

dokonywana na wstępnym etapie nie powinna wkraczać w merytoryczne badanie,

jak to uczynił Sąd Apelacyjny, czy wskazywane przez stronę uzasadnienie

podstawy wznowienia rzeczywiście uzasadnia wznowienie, lecz poprzestawać na

zbadaniu,

czy

wskazana

podstawa

mieści

się

w

zamkniętym

katalogu

przewidzianym w art. 401, art. 4011, art. 403 i art. 404 k.p.c. oraz czy podane

w skardze jako jej uzasadnienie okoliczności przystają do tej podstawy

(postanowienie SN z dnia 21 lipca 2011 r., V CZ 50/11, LEX nr 898284).

Stwierdzenie, że wskazana podstawa skargi nie jest uzasadniona, skutkuje

oddaleniem, a nie odrzuceniem skargi.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3941 § 3

w związku z art. 39814 k.p.c.

db