II CZ 143/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 143/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku K. P.

przy uczestnictwie B. G.

o podział majątku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II Ca (…)

[II WSC (…)]

oddala zażalenie i zasądza od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawcy

kwotę

1800

zł

(tysiąc

osiemset)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę

kasacyjną uczestniczki B. G. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca

2010 r. w sprawie o podział majątku.

Na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną uczestniczka wniosła zażalenie,

zarzucając naruszenie art. 5191 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3896 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym skarga

kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności i działu

spadku, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy

złotych. Przepis ten dotyczy także podziału majątku wspólnego po ustaniu wspólności

majątkowej między małżonkami. W zażaleniu uczestniczka stwierdziła, iż wartość

przedmiotu zaskarżenia powinna wynosić 166.570,10 złotych, na którą to kwotę składają

się: wartość udziału w lokalu (80.250 złotych) wartość dewiz (83.265 złotych) i

nierozliczone nakłady (3055,10 złotych). W apelacji jednakże jako wartość przedmiotu

zaskarżenia uczestniczka podała kwotę 70.287,50 złotych.

W orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku zaskarżania postanowienia co do

istoty sprawy, na podstawie którego sąd dokonał podziału majątku wspólnego wartość

przedmiotu zaskarżenia wyznacza z reguły nie wartość całego dzielonego majątku, ale

wartość konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika majątkowego, którego

środek odwoławczy (zob. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1968 r.,

III CZP 39/68, OSNCP 1968, nr 11, poz. 183, postanowienie z dnia 24 lipca 2008 r., IV

CZ 53/08, niepubl., postanowienie z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CSK 107/09, niepubl.).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wartość przedmiotu

zaskarżenia wskazana w skardze kasacyjnej nie może przewyższać wartości

przedmiotu zaskarżenia podanej w apelacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z

dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997, nr 4 poz. 42, z dnia 10 czerwca 1997

r. III CZ 25/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 162, z dnia 16 grudnia 1998 r., I CZ 151/98,

OSNC 1999, nr 5, poz. 95). Dlatego Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że wartość

przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwotowego progu dopuszczalności skargi

kasacyjnej, co uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej.

Z tego względu zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało

oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.