II CZ 142/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 142/05

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku T. P.

przy uczestnictwie […]

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2006 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 12 sierpnia 2005 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem – na podstawie art. 3986 § 2

k.p.c. – odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawców, ponieważ nie zawiera ona

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

W zażaleniu pełnomocnik skarżących zarzucił, że uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej wynika „ze sformułowań zawartych w uzasadnieniu

kasacji, a zwłaszcza dotyczących pomyłki Sądu co do przypisania statusu strony

osobie, która takiego statusu nie posiadała”. W konkluzji zażalenia wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesiony w zażaleniu zarzut świadczy, że skarżący nie doceniają

znaczenia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. i sposobu

wywiązania się z tego obowiązku.

Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 398 9 k.p.c.,

i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego

polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za tym, aby skarga

kasacyjna została przyjęta do rozpoznania w trzeciej instancji. Należy przy tym

podkreślić, że spełnieniem tego obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych

argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych

tylko w ocenie samego skarżącego.

Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem,

musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną

powinien wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących

poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).

Nie ulega wątpliwości, że zawarty we wstępnej części skargi kasacyjnej

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania w ogóle nie zawiera uzasadnienia. Również

w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie ma wywodu, który odpowiadałby wyżej

przedstawionym wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania.

Skarga kasacyjna podlegała zatem – jak trafnie uznał Sąd Okręgowy –

odrzuceniu z powodu niedopełnienia niepodlegającego uzupełnieniu wymagania.

W konsekwencji nie ma podstaw do uwzględnienia zażalenia (art. 394 14 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db