II CZ 137/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 137/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa S. D.

przeciwko "R." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 grudnia 2004 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 31 maja 2004 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny

postanowieniem z dnia 31 maja 2004 r. odrzucił kasację

powoda uzasadniając stwierdzeniem, że kasacja nie spełnia istotnego jej elementu

w postaci przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie przez sąd

kasacyjny.

W zażaleniu pełnomocnik powoda wnosił o uchylenie zaskarżonego

postanowienia, podnosząc między innymi, że według słownika języka polskiego

„poprzez okoliczności rozumieć należy przedstawienie wydarzeń godnych uwagi,

faktów, zajść, sytuacji, wydarzeń”, a zatem „ustawodawca w wymogu określonym

w powyższym przepisie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) odwołuje się nie do sfery ocen

a do sfery faktów i nakazuje te fakty przytaczać. Kasujący takie fakty w kasacji

przytoczył oraz dokładnie oznaczył...”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Treść zażalenia wskazuje, że jego autor nie tylko bezzasadnie utożsamia

wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (art. 393 3

§ 1 pkt 3 k.p.c.) z przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3933

§ 1 pkt 2 k.p.c.), ale nawet uznaje, że wspomniany wymóg, kwalifikowany jako

istotny element

kasacji,

jest

spełniony,

jeżeli przytoczone

zostaną fakty

(okoliczności) świadczące na przykład o „zignorowaniu przez sąd treści załącznika,

pominięte zostaną argumenty powoda”, czy też „wskazane zostaną okoliczności, że

Sąd przyjął koncepcję nie wynikającą z brzmienia przepisu...”.

Takie pojmowanie wymogu przedstawienia okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji jest w istocie – jak już zaznaczono – bezzasadnym

utożsamianiem

podstaw

kasacyjnych

z

przedstawieniem

okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji. Są to dwa niezależne od siebie elementy

konstrukcyjne kasacji różniące się funkcją i celem. Przytoczenie podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienie pozostaje w związku z treścią art. 3931 k.p.c.,

natomiast przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji polega

na wskazaniu przesłanek, według których Sąd Najwyższy orzeka o przyjęciu bądź

odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 i art. 393 7 § 1 k.p.c.).

Wypełnienie obowiązku związanego z drugim z omawianych wymogów kasacji nałożonego na osoby uprawnione do sporządzenia kasacji, którymi są profesjonalni

pełnomocnicy procesowi lub podmioty o kwalifikacjach wskazanych w ustawie - nie

może być zastąpione przez powołanie podstaw kasacji i ich uzasadnienie (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 52). Odwołanie się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych,

w którym skarżący zarzuca sądowi drugiej instancji dokonanie wadliwej wykładni

przepisów prawnych nie jest przedstawieniem okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji. Byłoby to bowiem zbędnym powielaniem argumentów

wskazanych w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, służących wykazaniu ich

zasadności. Argumenty takie nie wskazują na występowanie okoliczności, o których

mowa w art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że jeśli

w kasacji skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to

obowiązek ich przedstawienia (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie jest spełniony, choćby

dały się wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001/10/156). W kasacji powoda

uzasadnione zostały jedynie podstawy, na których kasacja została oparta.

W sprawie

nie zachodzi też – wbrew twierdzeniom skarżącego – jedna

z okoliczności wymienionych w art. 393 § 2 k.p.c. w postaci „oczywistego

naruszenia prawa.” Ocena skarżącego, że zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo, jeśli pozbawiona jest wywodu prawnego wskazującego na

kwalifikowany (oczywisty) charakter naruszenia prawa (por. postanowienie S.N.

z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, Biul. SN 2003/5/8), nie może przesądzać

o spełnieniu istotnego wymogu kasacji, jakim jest przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie. Przyjęcie stanowiska przeciwnego prowadziłoby

do nie znajdującego oparcia w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. wniosku, że wymóg

przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest spełniony,

gdy twierdzone

„oczywiste”.

przez skarżącego naruszenie prawa określone zostanie jako

Z przytoczonych względów należało zażalenie, jako bezzasadne, oddalić na

podstawie art. 385 w zw. z art. 397 § 2 i art. 39318 § 3 k.p.c.

er