II CZ 136/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 136/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa P.(…) Spółki Jawnej w S.

przeciwko „S.(...)” - Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie o kosztach

zawarte w pkt. 2 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I ACa

(…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem, zawartym w punkcie drugim wyroku z dnia 16

czerwca 2010 r., Sąd Apelacyjny zasądził od pozwanej S.(...) Sp. z o.o. w P. na rzecz

powódki P.(…) Sp. j. w S. kwotę 1 800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym.

W zażaleniu pozwana podniosła zarzut naruszenia art. 479 9 w zw. z art. 133 § 3

k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 99 w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 2 ust. 1, §

6 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Podniosła, że powódka

zawarła wniosek o zasądzenie kosztów w odpowiedzi na apelację, która powinna zostać

zwrócona z uwagi na to, że została doręczona w sposób nieprawidłowy, bo

bezpośrednio stronie przeciwnej, a nie jej pełnomocnikowi. Dlatego pismo to, wraz z

zawartym w nim wnioskiem, powinno zostać uznane za niebyłe. W konkluzji wniosła o

uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się zasadne. W postępowaniu gospodarczym, w toku sprawy

strona reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub

Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa jest obowiązana doręczać odpisy pism

procesowych z załącznikami bezpośrednio stronie przeciwnej (art. 479 9 § 1 zd. 1 k.p.c.).

Sformułowanie

„bezpośrednio

stronie

przeciwnej”

należy rozumieć

jako

nakaz

doręczania pism z pominięciem sądu, nie zaś jako regulację szczególną, samodzielnie

określającą

zasady

doręczania

pism.

W konsekwencji

przy

doręczaniu

pism

procesowych z pominięciem sądu należy mieć na względzie, przewidziane w kodeksie

postępowania cywilnego, ogólne reguły obowiązujące przy doręczaniu przesyłek

adresatom. Konieczne jest zatem uwzględnienie także zasady wyrażonej w art. 132 § 1

k.p.c., zgodnie z którą w toku sprawy adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy oraz

radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa doręczają sobie nawzajem bezpośrednio

odpisy pism procesowych z załącznikami. Do pisma procesowego wniesionego do sądu

dołącza się dowód doręczenia drugiej stronie odpisu albo dowód jego wysłania

przesyłką poleconą. Pisma, do których nie dołączono dowodu doręczenia albo dowodu

wysłania przesyłką poleconą, podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia tego

braku.

W rozpoznawanej sprawie powódka doręczyła odpowiedź na apelację stronie

przeciwnej, mimo że ta miała ustanowionego pełnomocnika – radcę prawnego.

Doręczenie to nie było zatem skuteczne i odpowiedź na apelację powinna zostać

zwrócona. Skoro odpowiedź na apelację nie została stronie pozwanej doręczona

skutecznie, a w związku z tym pismo to powinno zostać zwrócone, to uznać należało, że

powódka nie złożyła wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym i nie było podstaw do ich zasądzenia (art. 109 § 1 k.p.c.).

Wobec powyższego, na podstawie art. 39815 w zw. z art.3941 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.