II CZ 135/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 135/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa A. S.

przeciwko W. Ł., K. K.,

A. S. i J. S.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,

zażalenia pozwanego K. K.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 4 kwietnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy w sprawie z

powództwa A. S. przeciwko W. Ł., K. K., A. S. i J. S. o uzgodnienie treści księgi

wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oddalił wnioski pozwanych o

wyłączenie sędziego Sądu Okręgowego B. Ł.

Sąd Okręgowy wskazał, że SSO B. Ł. nie została wyznaczona do

rozpoznania sprawy 1474/10, więc wnioski o jej wyłączenie są bezprzedmiotowe i

już z tego względu powinny być oddalone. Nie istnieje też podstawa do wyłączenia

sędziego z ustawy wskazana w art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. ani nie zachodzą

okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do

bezstronności tego sędziego. Sam fakt, wskazywany jako uzasadnienie wniosku o

wyłączenie, że sędzia brała udział w wydaniu postanowienia w przedmiocie

zażalenia na postanowienie o udzieleniu powodowi zabezpieczenia oraz jej

znajomość sprawy nie przesądza o braku bezstronności. Okoliczność, iż sędzia

prezentuje określony pogląd co do rozumienia określonych przepisów nie oznacza,

że nie jest ona bezstronna.

Pozwany K. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego

zmianę i wyłączenie SSO B. Ł. od rozpoznania sprawy, zarzucając naruszenie art.

49 k.p.c. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie istnieją okoliczności tego

rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności

sędziego w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 49 k.p.c. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 48

k.p.c., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje

okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do

bezstronności sędziego w danej sprawie. Z przepisu tego wynika, że orzeczenie

o wyłączeniu jest niezbędne zawsze wtedy, gdy przynajmniej u jednej ze stron

powstało choćby subiektywne, ale uzasadnione wątpienie o bezstronności sędziego

(wyrok SN z 24 lipca 2009 r., II CSK 61/09, nie publ.; postanowienia SN

z 29 października 1993 r., I CO 37/93, nie publ.; z 4 grudnia 1969 r., I CZ 124/69,

nie publ.). Takiego przeświadczenia nie uzasadnia sam udział sędziego, który nie

brał udziału w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, we wcześniejszych etapach

postępowania w danej sprawie, jak również w ściśle z nią związanym

incydentalnym

postępowaniu

Skarżący, zarzucając

sędziemu

o

udzielenie

brak

zabezpieczenia

bezstronności

z

tej

powództwa.

przyczyny,

że w postanowieniu w przedmiocie zabezpieczenia powództwa wyraziła określony

pogląd prawny, nie dostrzega różnicy pomiędzy osobistym poglądem sędziego,

a stanowiskiem sądu. Uzasadnienie orzeczenia odzwierciedla stanowisko sądu,

które może, ale nie musi, być tożsame z poglądem uczestniczącego w składzie

sądu sędziego. Wyrażany przez członka składu orzekającego pogląd co do

rozstrzygnięcia objęty jest tajemnicą i nie jest stronom ujawniany, o ile sędzia nie

złożył

zdania odrębnego. Taka sytuacja nie miała miejsca. Wyrażane przez

skarżącego wątpliwości odnośnie do braku bezstronności sędziego nie znajdują

uzasadnienia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.