II CZ 134/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 134/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi G. W.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt I ACa (…)

wydanym w sprawie z powództwa I.(…) - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przeciwko G. W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,

zażalenia pozwanej (skarżącej)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny – na podstawie art. 410 §

1 k.p.c. – odrzucił skargę G. W. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem tego Sądu, wydanym w dniu 22 stycznia 2009 r. w sprawie z

powództwa „I.(...)” sp. z o.o. w P. przeciwko G. W. o zapłatę, sygn. akt I ACa (…).

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że G. W. skargę o wznowienie

postępowania oparła na podstawie przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Powołała się na

wydany dnia 18 marca 2010 r. wyrok Sądu Rejonowego w P., dotyczący – jej zdaniem –

tego samego stosunku prawnego, oraz na pomięcie w sprawie, której dotyczy skarga o

wznowienie

postępowania,

niektórych

środków

dowodowych.

W

uzasadnieniu

wskazanej podstawy wznowienia przytoczyła także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z

dnia 15 grudnia 2009 r., P 105/08 (OTK-A 2009, nr 11, poz. 168), którym uznano

zaskarżone przepisy za zgodne z Konstytucją, przemawiający w jej przekonaniu za

zasadnością skargi o wznowienie.

Sąd Apelacyjny uznał, że wskazane przez G. W. okoliczności nie stanowią – w

rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. – podstawy wznowienia postępowania, albowiem

przytoczone wyroki nie istniały w chwili wydawania przez Sąd Apelacyjny wyroku z dnia

22 stycznia 2009 r., a powołanie się na pominięcie niektórych środków dowodowych nie

oznacza późniejszego wykrycia takich okoliczności lub środków dowodowych, z których

strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W zażaleniu pełnomocnik G. W. zarzucił naruszenia art. 403 § 2 k.p.c. przez

błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że podstawę wznowienia mogą stanowić

jedynie istniejące przed rozstrzygnięciem sporu okoliczności lub środki dowodowe, i

wniósł

„o

uchylenie

zakażonego

postanowienia

w

całości

oraz

wznowienie

postępowania” albo uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c można żądać wznowienia postępowania w razie

późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku

prawnego, albo wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych,

które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu.

W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że możliwość powoływania –

w ramach przytoczonej podstawy wznowienia postępowania – prawomocnych wyroków,

nowych faktów i dowodów jest ograniczona do tych prawomocnych wyroków,

okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które istniały w trakcie zakończonego

postępowania, ale istniały poza tym postępowaniem; nie były więc objęte materiałem

sprawy. Zatem takie prawomocne wyroki, nowe okoliczności faktyczne i środki

dowodowe, które powstały po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowią podstawy

wznowienia postępowania (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III

PZP 63/6, OSNC 1969, nr 12, poz. 208; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26

czerwca 1997 r., I CKN 149/97, OSNC 1998 r., nr 1, poz. 9, i postanowienie z dnia

15 września 2005 r., II CZ 78/05, niepubl.). W orzecznictwie zostało też wyjaśnione,

że pominięcie przez sąd w postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie

postępowania, wskazanych przez stronę środków dowodowych nie uzasadnia żądania

wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 28 października 1981 r., I Co 5/81, OSNC 1982, nr 5-6, poz. 77).

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości – wbrew odmiennemu zapatrywaniu

skarżącej – stanowisko Sądu Apelacyjnego, że nie zachodzi wskazana przez skarżąca

podstawa wznowienia postępowania. Wydany przez Sąd Rejonowy w P. wyrok z dniu

18 marca 2010 r. nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, albowiem zapadł on

po wydaniu wyroku w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania. Nie

można także podzielić zarzutu skarżącej, że Sąd Apelacyjny z naruszeniem art. 403 § 2

k.p.c. uznał, iż nie zachodzi również podstawa do wznowienia postępowania z powodu

pominięcia przez sąd w postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie

postępowania, wskazanych w tym postępowaniu środków dowodowych.

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

orzekł,

jak

w

sentencji