II CZ 133/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 133/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa S. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W.

przeciwko R. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 21 czerwca 2012 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie zawarte w punkcie II wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 czerwca 2011 r.,

1) zmienia

zaskarżone

postanowienie

w

ten

sposób,

że zasądza na rzecz powódki od pozwanego kwotę

2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania apelacyjnego;

2) zasądza na rzecz pozwanego od powódki kwotę 480

(czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny zasądził od pozwanego R. K.

na rzec powódki S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., kwotę 5.400

(pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym. Rozstrzygnięcie to zapadło w oparciu o art. 98 § 1 i § 3

k.p.c., a wysokość kosztów została ustalona zgodnie z § 7 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1

pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r., Nr 163, poz. 1349).

W zażaleniu od powyższego postanowienia pozwany zarzucił naruszenie

przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia, to jest: § 6 pkt 6 przez

jego niezastosowanie, § 7 pkt 6 przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji,

kiedy przedmiotowa sprawa nie była sprawą o zniesienie współwłasności oraz § 2

pkt. 1 i 2 poprzez niezasadne dwukrotne pomnożenie stawki minimalnej, kiedy

to niezbędny nakład pełnomocnika strony powodowej, a także charakter sprawy nie

uzasadniały mnożenia tej stawki, a sam pełnomocnik w odpowiedzi na apelację

nie składał

takiego

wniosku.

Pozwany

wniósł

o

zmianę

zaskarżonego

postanowienia poprzez zasądzenie kwoty 2700 zł tytułem kosztów zastępstwa

procesowego i orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażaleniu pozwanego nie można odmówić słuszności. W pierwszej

kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia § 7 pkt 6 oraz § 6 pkt 6

powyższego rozporządzenia. Otóż istotnie Sąd drugiej instancji albo niewłaściwie

zakwalifikował rozpoznawaną przez siebie sprawę jako sprawę o zniesienie

współwłasności, gdy tymczasem była to sprawa o zapłatę, albo omyłkowo błędnie

wpisał oznaczenie przytoczonego § 7 pkt 6 zamiast § 6 pkt 7 rozporządzenia.

W efekcie wskazanie przez Sąd Apelacyjny jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia

§ 7 pkt 6 rozporządzenia było wadliwe. Zważywszy na fakt, że jest to sprawa o

zapłatę kwoty pieniężnej, opłata za czynności radcy prawnego powinna być liczona

według stawek minimalnych przewidzianych dla danej wartości przedmiotu sporu.

W sprawie niniejszej jest to kwota 176400 złotych, a zatem zastosowanie ma § 6

pkt 6 rozporządzenia przewidujący stawkę minimalną w kwocie 3600 złotych.

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia powodowi należało przyznać zwrot

kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 75% stawki minimalnej, tj. kwotę

2700 złotych, bowiem w pierwszej instancji prowadził sprawę ten sam pełnomocnik.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, by Sąd Apelacyjny

rozważał zastosowanie § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia zezwalającego na

zastosowanie stawki minimalnej w podwyższonej wysokości, a nadto w odpowiedzi

na apelację brak jest takiego wniosku pełnomocnika powoda. Pozwala to na

przyjęcie, że określenie kwoty opłaty za czynności radcy prawnego było wynikiem

błędnego zastosowania § 6 pkt 7 rozporządzenia/wadliwie oznaczonego w

uzasadnieniu jako § 7 pkt 6/ i w konsekwencji przyjęcia jako stawki minimalnej

kwoty 7200 zł, co w wyniku zastosowania § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dało

kwotę zasądzoną czyli 5400 złotych.

Z powyższych przyczyn uznać należało, że opłata z tytułu czynności radcy

prawnego obliczona zgodnie z § 6 pkt 6 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia,

powinna wynosić kwotę 2700 złotych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 386 § 1 w zw. z art. 3941

§ 3 i art. 39821 k.p.c., postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach

postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c., art. 98

k.p.c. i § 6 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r., Nr 163, poz. 1349).