II CZ 131/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 131/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa A. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą we W.

przeciwko E. W. i F. W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,

zażalenia pozwanych

na postanowienie o kosztach zawarte w pkt. II

wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 1 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem o kosztach, zawartym w wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1

marca 2011 r., zasądzono od powódki A. sp. z o.o. z siedzibą we W. solidarnie na

rzecz pozwanych E. W. i F. W. kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu apelacyjnym, stanowiącą 50% stawki minimalnej.

Pozwani zaskarżyli postanowienie w części, w której nie uwzględniono

wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości równej 75%

stawki i wnieśli o zmianę postanowienia przez zasądzenie kosztów postępowania

apelacyjnego w kwocie 1819 zł (w tym także opłatę skarbową od pełnomocnictwa

i wydatki na znaczek pocztowy). W uzasadnieniu wskazali, że Sąd Okręgowy

zasądzając kwotę 1.200 zł stanowiącą 50% właściwej stawki minimalnej (2.400 zł)

nie dostrzegł, że ich pełnomocnik nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, a

wówczas

za

uczestnictwo

w

postępowaniu

apelacyjnym

przysługuje

pełnomocnikowi 75% danej stawki minimalnej, tj. 1.800 zł (zgodnie ze spisem

kosztów z pisma z dnia 20 listopada 2010 r.), a nie tylko 50% tej stawki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest

zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia

praw i celowej obrony (koszty procesu). Jak wynika z § 3 tego przepisu, do

niezbędnych

kosztów

procesu

strony

reprezentowanej

przez

adwokata

(odpowiednio radcy prawnego) zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż

stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty

sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu

oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata,

radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy (art. 98 § 4

k.p.c.).

W

postępowaniu

przed

Sądem

pierwszej

instancji

pozwani

byli

reprezentowani przez radcę prawnego M. Ś., zaś w postępowaniu przed Sądem

drugiej instancji przez dwóch radców prawnych, tj. radcę prawnego M. Ś. i radcę

prawnego A. S. Pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. Ś. nie zostało

odwołane, ani nie wygasło na etapie postępowania apelacyjnego – jego

umocowanie jedynie ograniczono w zakresie doręczeń. Ustanowienie kolejnego,

nowego pełnomocnika, w osobie radcy prawnego A. S., z uwagi na zasadę

zaliczania do niezbędnych kosztów procesu wynagrodzenia tylko jednego

pełnomocnika, nie może zostać uwzględnione w orzekaniu o kosztach procesu,

zwłaszcza, że chodzi o koszty niezbędne. Zasada, wedle której w postępowaniu

apelacyjnym zasądza się 75% stawki minimalnej, jeżeli w pierwszej instancji nie

prowadził sprawy ten sam pełnomocnik, dotyczy jedynie sytuacji, w której

pełnomocnik działający przed sądem pierwszej instancji nie jest już umocowany w

kolejnych

etapach

postępowania

(pełnomocnictwo

jest

ograniczone

do

postępowania w pierwszej instancji, wygasło, zostało odwołane itp.), a zamiast tego

pełnomocnika, lecz nie obok, zostaje ustanowiony nowy pełnomocnik (por.

postanowienie SN z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II CZ 86/10, nie publ.).

Podniesione w zażaleniu zarzuty należy zatem uznać za bezzasadne.

Odnośnie do kosztów, o których zasądzenie dodatkowo wnieśli pozwani

w piśmie z dnia 7 lipca 2011 r., wywołanych błędnym wezwaniem do uzupełnienia

braków formalnych zażalenia (zarządzenie z dnia 14 czerwca 2011 r. – k. 232),

należy zauważyć, że zarządzenie stanowiące przyczynę powstania żądanych

kosztów

nie

podlega

zaskarżeniu

zażaleniem

do

Sądu

Najwyższego

(art. 3941 k.p.c.). Jeśli chodzi o bezpodstawne pobranie uzupełniającej części

opłaty od zażalenia w kwocie 1 zł, to na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2010 r.,

nr 90, poz. 594 z późn. zm.) sąd powinien z urzędu zwrócić stronie różnicę między

opłatą pobraną od strony a opłatą należną.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.