II CZ 13/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 13/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku H.W. i H.W.

przy uczestnictwie [...]

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2006 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 7 października 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w P. zaskarżonym postanowieniem odrzucił – na podstawie

art. 3986 § 2 k.p.c. – skargę kasacyjną wnioskodawców, ponieważ nie zawiera ona

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienia (art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c.).

W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawców zarzucił, że skarga kasacyjna

spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Wprawdzie nie zawiera

ona wyraźnie sformułowanego wniosku o jej rozpoznanie, ale sama konkluzja

skargi kasacyjnej i uzasadnienie jej podstaw świadczą pośrednio o żądaniu

przyjęcia skargi

do rozpoznania. Ponadto pełnomocnik podniósł, że w piśmie

z dnia 20 września 2005 r. uzupełnił – na

podstawie art. 39813 § 3 k.p.c. –

uzasadnienie podstawy skargi kasacyjnej, w którym wskazanie na oczywiste

naruszenie prawa materialnego stanowi także przesłankę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania. W konkluzji zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna

zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przytoczone

wymaganie stanowi jeden z elementów istotnych (konstrukcyjnych) skargi

kasacyjnej. Ma ono charakter samodzielny – na co wskazuje konstrukcja art. 3984

§ 1 k.p.c. – i dlatego wymaga odrębnego przestawienia w skardze kasacyjnej,

niezależnego od pozostałych elementów istotnych skargi. Nie dochowanie tego

wymagania powoduje, że skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem nieusuwalnym

i podlega odrzuceniu a limine.

Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 398 9 k.p.c.,

i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego

polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za tym, aby skarga

kasacyjna została przyjęta do rozpoznania w trzeciej instancji. Należy przy tym

podkreślić, że spełnieniem tego obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych

argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych

tylko w ocenie samego skarżącego.

Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem,

musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną

powinien wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących

poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).

Z treści skargi kasacyjnej wnioskodawców wynika jednoznacznie, że skarga

nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ nie

zawiera

wniosku

o

przyjęcie

jej

do

rozpoznania

i

jego

uzasadniania

odpowiadającego wyżej przedstawionym wymaganiom. Skarga kasacyjne podległa

zatem – jak trafnie uznał Sąd Okręgowy – odrzuceniu z powodu niedopełnienia

niepodlegającego uzupełnieniu wymagania. W konsekwencji nie ma podstaw do

uwzględnienia zażalenia.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39414 w zw. z art. 3941 § 3).